BernaCan

Göçebe

2012-01-26T15:29:00.002+02:00

Ruhum mu göçebe acaba? Bir türlü dikiş tutmuyor.

24 Ocak

2012-01-24T09:12:00.000+02:00

Bugün 19'uncu yılı Uğur Mumcu'nun katledilişinin.

Kaldı mı sahi "bembeyaz doğruları ölümüne yaşayan"lardan?

Aylar Sonra Tarihe Not

2012-01-19T15:04:00.000+02:00

Haksever, hakkaniyetbilir, adalet düşkünü oğlum.
Adalet; devlet eliyle adalet yok bu ülkede artık. En azından şimdilik.
Büyü ve sor bize: Hrant Dink kimdir?

İstanbul'un Kurtuluşu

2011-10-06T13:58:00.000+03:00

İstanbul'un hiç de kurtarılmışa benzemediğini düşünüyor Can.

Can: "Anne, yarın İstanbul'un kurtuluşuymuş ya. Yani ne yapmamız gerekiyor. Bütün kötüleri iyi yapıp, iyi olmayanları da burdan kovcak mıyız?"

İç ses: "yok oğlum, yapılmışı var biz onu kutlayacağız sadece"

Bugün Böyle

2011-09-30T17:31:00.000+03:00

Dünyanın pek çok yerinde, benim asla yaşayamayacağım şartlarda yaşayan milyonlarca insan var. Mutlu insanlar. Aslında mutsuzluk, sadece öğrendiklerimizden ibaret. Unutulması gereken, en gereksiz bilgilerimizden. Bir kabile insanı elindeki pek az(!?) şeyle mutlu olmayı başarabilirken, bizim mutsuz olabilmemiz imkansız değil mi? Ne kadar az'san o kadar çok'sun şu hayatta. Bildiklerin ne kadar fazlaysa, sen o kadar eksik.

Sihirli bir değnek olsa elimde. Silsem bütün neden'leri. Keşke'leri bir bir taçlandırıp, güzel anılara çevirsem. Kaybedilen dostluklar üzmese beni artık. Yardım etmek istediğimde bana sırtını dönenlere gülümseyebilsem. İhtiyacım olduğunda yanımda olmayanlar umrumda bile olmasa, kırılmasam. Düşündüklerimi önemsemeyenlere gülüp geçsem. Kısıtlamaya çalışanları nazikçe selamlayıp, süzülüversem yanlarından öteye, surat asıp oturmak yerine. Bana göre 'yanlış' olanlar dokunduğunda hayatıma, onları 'doğru'ya çevirmek adına birşeyler yapabilsem, bağırıp durmak yerine.

Hava kirliliğini dert etmesem hiç. Allerjik sinüzit illetinin hava kirliliğiyle bağını görmezden gelebilsem. Yollarda geçen zamanın ömrümüzden çalındığını düşünmektense, yararlı birşeylere dönüştürmeyi denesem. Şikayet edip durmaktansa yaşadığım yerin keyfini sürebilsem. Ya da bu şehirden tümden gidebilsem.

Mutlu olacak mıyım o zaman? Yoksa başka sebepler bulup devam mı edeceğim hayatıma?

Bilmem.. Bilsem..

Bencil

2011-08-26T09:33:00.002+03:00

Benciliz hepimiz.

Ülke tüm değerleriyle birlikte darmadağın olurken, susuyoruz çünkü.
Dünya en adaletsiz günlerini yaşarken, yardımlarımızı bile koyun gibi güdemle yapıyoruz.

Görmezden gelmek işimize geliyor, haberleri izlemiyoruz elimizden geldiğince. Okumuyoruz, duymuyoruz. Tartışma biraz alevlense, "kapatalım konuyu" diyor ve sıyrılıyoruz.

Böyleyiz. Benciliz.

Kendi kendini mutlu edebilmeyi öğretmek istiyordum sana en çok oğlum. Ama şu günlerde kendimi mutlu ettiğimde öyle bir koyuyor ki bana. Öğretecek başka şeyler arıyorum, hem sana hem kendime..

Mezar Taşı

2011-08-23T13:59:00.000+03:00

Kim bilir hangi muhabbet evrildi çevrildi de bu hale geldi. Bilmiyorum, aslında bilmeyi de pek istemiyorum:

Gelibolu-İstanbul arasındaki bütün mezarlıklar tek tek gösterdi Can bana dönüş yolunda. En sonunda, çıkardı baklayı ağzından.
C: "Anne ne yazıyor o mezar taşlarında?"
B: "Ölenin adı yazıyor oğlum"
C: "Peki o sayılar ne?"
B: "Ölenin doğduğu tarih" -bu muhabbet boka saracak yine-
C: "Peki öldüğü tarih yazmıyor mu?"
B: "O da yazıyor.......?"
C: "Peki benimkinde ne yazcak o zaman?"

Bilmiyoruz onu dedim, kimse bilmiyor dedim. Sen kafana takma bunları dedim. Dedim de dedim. Ama adım gibi biliyorum ki yetemedim. Son soru öylece asılı kaldı havada: "Neden bilmiyoruz ki ama. Ne kadar zamanımız kaldı anne?"

Tesadüfleri Seviyorum

2011-08-22T14:41:00.000+03:00

Yaşam bir soru işareti gibi duruyor karşımızda. Bu çetrefil düğümü (!) çözemediğimiz için karantinaya alınmış bir dünyada yaşıyoruz. İçinde bulunduğumuz durumdan kurtulmak için meçhul Tanrılara yalvarıyor iskeletlerimiz. Sımsıkı Tanrılara yalvarıyor iskeletlerimiz. Sımsıkı sarıldığımız sahte mushaflar olmuyor derdimize çare. Çünkü hayatımzın amentüsü çalınmış... Oysa ki, cennet ve cehennemin kendi içinde olduğunu bilmelidir insan. Elindeki fırça veya spatulayı kullanarak bir cennet resmi yapmalıdır kendine. Sonra da içine gidip yaşamalıdır. Zira boş bir tuvaldir hayat ve her birimiz bir ressamız...

(arka kapak)

(YAŞAMAK SANATI - HAYATIN KÜÇÜK FELSEFESİ)

Yazar: ANDRE MAUROIS

Yayınevi: KANAAT KİTABEVİ

Yayın Yılı: 1948

Bu satırlarla tesadüfen tanıştım. İnternetten sipariş ettiğim dergi satılmıştı ve yerine birşeyler almam gerekiyordu çünkü. Ve aslında beynimizin her dönemde aynı sorulara muhattap olduğunu hatırladım yeniden. Felsefeyi de hep bu yüzden sevmemiş miydim ki zaten. Antik Yunan'da bile aynı soruları soran beyinler olduğunu bilmek rahatlatmamış mıydı beni hep?

İşte böyle. Seviyorum tesadüfleri. Ve bu kitap, yine tesadüfler eseri hayatıma giden bir başka güzelliğe gidecek en kısa zamanda.

Şu günlerde

2011-08-22T10:43:00.000+03:00

Yaz Tatili

2011-08-16T16:59:00.000+03:00

Blog yaz tatiline girdi. Gerçi yazla alakası yok, uzun zamandır sessiz blog.
Can da tatilde zaten, babanne ve dedesiyle, şükür.

Bense, şu sıralar, eski Burda dergilerine bakıp bakıp, aslında ne kadar yerimizde saydığımızı, bazı konularda ne kadar geriye gittiğimizi, eskiden kadınların ne kadar kadın olduklarını filan düşünüyorum.

Günler geçiyor. Geçiyor, geçiyor..

Sene 1968 (fotolar dandik, telefonla çekildi, ama fikir verir hiç değilse)

Etek ucu ayrıntısına bayıldım. Ne kadar özensiz giyiniyoruz artık.

Şirinlik abideleri

Şaka Gibi

2011-06-28T10:15:00.001+03:00

Şaka gibi şu sıralar hayat. Sürekli, rüyadaymışım da az sonra uyanıverecekmişim hissi var içimde. Kayınpeder dün eve çıktı çok şükür. Kayınvalide de menisküs ameliyatı oldu cumartesi günü, ama ne ameliyat, 2 gün kendine gelemedi. Herkes hastanedeki hasta için seferber olduğundan, evdeki bana düştü. Üstüne cumadan pazartesiye ateşini düşüremediğimiz bir Can eklenince, o da babaya düştü elbet. Bu sabah çaresiz geldim işe, geceyi uykusuz geçirmiş Can'ım da okulda. Geçecek biliyorum. Bitecek. Rüyadan bile kısa sürecek.

Dede

2011-06-22T10:29:00.000+03:00

2011 hastalıklarla sınandığımız bir yıl sanırım. Umarım son 6 ayı daha "sağlıklı" geçer hepimiz için. Yılın başından beri kayınvalidemin rahatsızlıklarıyla uğraştık durduk. Can'ın okuldan eve geldiği saatlerde dedesinin desteğiyle rahattık. Derken geçen hafta acil olarak dede de hastanelerle tanıştı. Yorgun düşen kalbi dün yapılan ameliyatla azıcık rahatladı. Ameliyatın iyi geçtiği haberiyle biz de rahatladık elbette. Şimdi yoğun bakım sürecinin tamamlanmasını ve asıl sınav olan evde bakım sürecinin başlamasını bekliyoruz.

Can, erkenden herkesin (nasıl oluyor, anne-babaları nerede çalışıyor anlamasam da) evlerine dağıldığı okulundan benim eve dönüşümden 2-3 saat önce alınıyor. Okuldan alınması kısmı ayrı bir hikaye ama şimdilik geçici bir çözüm olarak evde teyzesine emanet edilerek beni bekliyor. Bu ayı böyle geçirelim, sonrası allah kerim. Hayat, siz planlar yaparken başınızdan geçenlerdir diye bir söz vardır ya. Doğruluğunu ispatlamaya çalışıyor bize şu sıralar. O yüzden günlük çözümlerle idare etmek tek derdimiz.

Hayalgücümle konuştum, bana dedi ki...

2011-05-02T13:39:00.001+03:00

Can oğlum,

Adam oldun. Artık kendi doğrularınla yaşıyorsun. Kendi cümlelerinle konuşuyorsun. Sevgi dolusun, heyecanlısın. Deli gibi inatçısın. Öyle güzel ifade ediyor, öyle güzel tanımlıyorsun ki herşeyi; eksik kalıyoruz.

Gözlerindeki ışık hep parlasın oğlum. Ve "hayalgücün" her zaman tek inandığın şey olsun.

Seni çok seviyorum. Babanı da :)

Dünya bizim yansımamızdır

2011-04-12T08:53:00.000+03:00

Her sabah avrupa kıtası hoşgeldin diyor bana ve her akşam asya kıtası selamlıyor yeniden. Kıtaları yaratan da köprüleri kuran da insan aslında ve istediğimizde "kıta" adıyla koyduğumuz mesafeleri "köprü" adıyla bir çırpıda kaldırıveriyoruz ortadan. Ve dahi halâ inanmamakta ısrarlıyız dünyanın sadece yansımamızdan ibaret olduğuna..

Bahane

2011-04-06T16:17:00.000+03:00

Olmaz olası bahaneler. Her zaman olacaksınız değil mi hayatımda.

Rengarenk yastıklar alamıyorum evime örneğin. Dostlarımı arayamıyorum.

Sevdiğim fotoğrafların fotoblok baskılarını yaptıracağım kocaman kocaman, olmuyor.

Salondaki dolabın üst kısmını boşaltamıyorum, gözüme her takıldığında o raf sinir oluyorum

Etek almak istiyorum kendime ne zamandır, hem fırfırlı hem kemerli, alamıyorum

İşyerinde masamın üstü bomboş duruyor, dolduramıyorum

Eski sakin hallerimi çok özlüyorum, bildiğim halde beni nelerin sakinleştirdiğini, asla vakit ayıramıyorum

Sesimi yükseltmeyeceğim diye defalarca söz verip kendime, yapamıyorum

Daha özgür olacağım diyorum, olmuyor

Ya ben artık hiç sevmediğim biri oldum, kendimi sevmek için bile çabalamıyorum

Birbiri ardına sıralanıyor bahaneler. Aslında kendi kendimi engelleme yöntemim bahaneler, yine de her seferinde birine sığınıyorum.

Bu bananecilikten kurtulmak istiyorum ama karşımda yine bahaneler..

Yazıp kurtulur muyum dedim, yazdım..

Bakalım

Kuş

2011-01-12T17:48:00.000+02:00

Evde bir misafirimiz var haftasonundan beri. Görümcemin cennet papağanını bize gönderişini Can efendiye kabul ettirmenin tek yolu "misafir" sözcüğünü kullanmaktı :)

Neyse, Can beklediğimden de çok sevindi bu işe, ve küçük misafiri de çok sevdi. Sürekli salonda kuşu "koverip!" uçuruyoruz. Ben de Can'a dedim ki "ama yoruluyor hayvan, bırak da biraz dinlensin"

Can aynen şu yanıtı verdi:

"Ama o hayvan değil ki, kuş. Yani, canlı olan, kendi kendini temizliyebilen, pilotu ve pencereleri olmayan, onun yerine gagası olan ve kanatlarını çırpabilen bir tür uçak"

Peki :)

Güle güle 2010

2010-12-31T13:46:00.000+02:00

- İlk defa bir yılı uğurlamayı bu kadar çok istiyorum. Sanki yıl değişince, yılın getirdiği tüm dertler de gidiverecekmiş gibi. Saçma, ama öyle hissediyorum.

- İlk defa ailece, 3 kişi gireceğiz yeni yıla. Nedense bu kez her zamankinden daha heyecanlıyım. İlginç. Kaç gündür sofrada şu olsun, bu olmasın şeklinde yılbaşı sofrası hayalleri dolaşıyor kafamda.

Hoşçakal 2010. Hoşgelesin 2011.

İçime Oturdu, gitmiyor

2010-12-06T09:44:00.000+02:00

Diego'yu seyrediyoruz dün sabah. Dilek ağacına doğru yola çıktılar, hayvanların dileklerini toplaya toplaya vardılar ağaca. Bir çırpıda gerçekleşiverdi bütün dilekler. Su daha yavaş aktı, ormana bir kaplan barınağı yapıldı, çiçekler açtı... Diego "Hadi gözlerinizi kapatıp siz de dilek tutun" dedi. Bir yanım batıl inançların çizgi film kılığında oğluma bu kadar yaklaşmasına kızarken, bir yanım da merak ediyor Can'ın dileğini. Soruyorum, "Senin dileğin ne?". Gözlerini sıkıca yumarak "Bu dünyadaki bütün insanlar iyi olsun" diyor. Eşimle birbirimize bakıyoruz. Can şaşkınlığımızı görünce "Hadi herkese söyleyin, herkesi iyi olsun. Komşulara da söyleyin, iyi olsunlar artık" diye üsteliyor. Biz gülümsüyoruz.

"Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak herşey"

--o--

Akşam uyku saati yaklaşmış. Gelip göğsüme yatıyor. Bir süre öylece kalıyor, ben uykuya dalıp dalmadığını merak ederken birden doğrulup bütün ciddiyetiyle yüzüme bakıyor: "Babannemle dedem ölürse bana kim bakıcak anne?" diyor. Kahretsin, yine afallıyorum. "Nereden çıktı şimdi bu, bu çocuk gerçekten hiç mi güvenmiyor bize?" diye geçiriyorum içimden. Yine üsteliyor, "söylesene anne, ne yapıcam ben o zaman? Kim bakıcak bana?". "Ben" diyorum kısık bir sesle. O kadar güvensiz çıkıyor ki sesim, tatmin olmuyor. Ama yeniden yaslıyor başını göğsüme. Allak bullak oluyorum, geçmiyor.

Tek bir yanlış cümle bizi nerelere getiriyor.

Can, Candan, Canım

2010-10-19T11:24:00.000+03:00

C - Anne, ne biletleriydi onlar ? Hani senin sandığının en altındakiler..
B - Konser bileti.
C - Ama konserin adı neydi?
B - Candan Erçetin..
C - Can'dan yani benden mi?
B - Candan bir kız ismi. Eğer sen kız olsaydın adını Candan koyacaktık.
C - Erkek oldum. Siz de babamla düşündünüz düşündünüz Can koyalım dediniz diy mi?
B - Evet, öyle oldu.
C - Pekii Candan ne demek ?
B - Samimi, sevimli, güler yüzlü demek
C - (Suratını sevimlilştirerek) Bak ben şimdi Candan oldum di mi ? :) Pekii Can ne demek?
B - İçimizde bizi yaşatan şeye Can denir
C - Peki, biz nasıl konuşuruz? Kendi başımıza mı konuşuruz yoksa içimizdeki şey mi biz konuşturur ?
B - (Hönk!!) Nasıl yani, ne demek istedin?
C - Yani içimizdeki o şey olmasa biz konuşamaz mıydık ?
B - Hayır konuşamazdık
C - Peki o şey bigün çıkıp giderse ne olur?
B - O zaman ölmüş oluruz işte.
C - :((
B - Bu nasıl Can yaaa, içi de can dışı da Can. Yerim seni ben (gıdık gıdık)
C - Kikir kikir kikir .....

Ketum(du)

2010-10-12T12:35:00.000+03:00

Okulda öğrendiklerini anlatmada hevesi bitip tükenmek bilmiyor ama arkadaşları konusunda ketum bizim oğlan. Arkadaşlarının isimlerini bile kerpetenle alıyorum ağzından. Dün beraber yattık yine uyumak için, kendi deyimiyle iyice "sokuldu" bana. "Okulda en sevdiğin arkadaşın kim?" dedim. "Hepsi" dedi. Tam yine tosladık derken birden döküldü:

C: "Aslında ben Ege B..n(Soyadı)'ı sevmiyorum. O çok yaramazlık yapıyo. Kızlar da hiç yemek yemiyo. Bilmemkim yemekten önce şeker yiycem diye tutturuyo. Ben onlara çok kızıyorum"

B: "Öğretmenin ne yapıyor, o da kızıyor mu peki?"

C: "Yok, öğretmenler kızmaz, onlar sadece üzülür. Ben de Ceren öğretmenim üzülüyo diye çok üzülüyorum. O yüzden Ege'yi artık sevmiyorum. Ama sadece Ege*'yi seviyorum. Ömer Ege de akıllı ama onu az seviyorum. Aaaaa, bi de Esma var. O da çok akıllı bir kız. Onu görünce işte böyle mutlu oluyorum. Bak suratıma, işte böyle(Bknz. yukarıdaki foto benzeri bir ifade). O çok güzel, bi de çok tatlı"

B: "Hmmmm(kim demişti bu çocuk kızlarla arkadaşlık etmeyi sevmiyor diye :) )"

* (3 Ege var sanırım sınıfta. Biri soyismiyle anılıyor, biri Ömer Ege, biri de sadece Ege. Can da aynen böyle söylüyor)

Kuruyup Kaldım :)

2010-10-11T11:11:00.000+03:00

Sabah yine "ben bugün okula gitmiycem" muhabbetiyle uyandık. Arabada giderken halen sayıklıyordu. "Babanneme gitcem, okula gitmiycem"
Ben de açıkladım: "Ama sen artık büyüdün, babannen de çok yaşlandı. Eğer okula gitmezsen babannen hiç dinlenemez, hasta olur. O zaman babannene hiç gidemezsin"
Can: "Ama ben okula gitmiycem. Babanneme de gitmiycem. Siz de işe gitmeyin. Hepimiz evde kuruyup oturalım"

Nesli Tükenmek Ne Demek

2010-10-06T15:53:00.000+03:00

Babası bir otelin önünde duran dev dinazor heykellerini gösterir ve anlatır: "Dinazorların nesli tükenmiş" der. Ne kadar kocaman olduklarından, renklerinden vs. bahseder.

Ben gelirim. Can bana dinazorları gösterir. "Anne, onların anneleri artık bebek yapmak istememiş. O yüzden de dinazor kalmamış hiç" der. Biz şaşakalırız, çünkü babanın açıklamalarında anne ve bebeklerden bahsedilmemiştir :)

Klasik Bir Okula Başlayan Çocuk Hikayesi...

2010-10-06T15:43:00.000+03:00

Başlarda deli gibi hevesliydin.

Ve de meraklı..

Sonra bir dönem inanılmaz tedirgin ve mutsuz oldun. En sevdiğin şeyleri yaparken haftasonları bile dünyayı zindan ettin bize..

Bu olaydan "yırtmak" için her yolu denedin. Hatta bebekliğinde edindiğimiz emzik kolleksiyonu sonunda bir işe yaradı. "Bebekler okula gitmez"di ne de olsa.

Şimdi biraz daha oturdu herşey. Yine gitmek istememe krizlerine tutulsan da zaman zaman, genelde inanılmaz mutlu dönüyorsun eve. Hatta okula yeni başlayıp ağlayan çocukların yanına gidip, "Aaa, okula gitmezsen ot gibi bir adam olursun ama. Neden ağlıyorsun ki şimdi" diyebilecek kadar benimsedin olayı :)

Babannem

2010-09-29T13:45:00.000+03:00

Babannemle büyüdüm ben. Bahçemizdeki diğer 5 çocuk gibi. Örgü örmeyi ondan öğrendim. Zincir çekmeyi ve tığ ile çiçekler yapmayı da. Dikiş dikmeyi. Kahve pişirmeyi.

1905 doğumluydu babannem. 93 yaşında gitti. Eski Türkçe bilirdi. Cumhuriyetten sonra yenisini de öğrenmiş. Okumayı severdi. Takvim yaprağı, gazete, dergi.. Eline ne geçerse gözlüklerini indirir, tane tane dikkatlice okurdu.

Ondan daha "melek" bir insan tanımadım ben. Hep, herkesin iyiliğini isterdi. Biri birine küstü mü, barıştırmak için elinden ne gelirse yapardı. Kimseye küstüğünü, kızdığını görmedim. Can doğduktan sonra, hastaneden eve geldiğimizde, annem "Ben hiç bebek yıkamadım ki. Yıkayamam Can'ı" demişti. 3 çocuk annesi annem.. Nasıl yani demiştim. Babannem bırakmamış hiç. Hep o yıkamış. Zaten torun sahibi olduktan sonra, gezmelerine son verip, siz gidin artık, ben çocuklara bakarım evde demiş.

O kadar çok tatlı anım var ki onunla. Halen ne zaman "kötü" birşey yapsam, vicdan azabıyla kıvranırım. Babannemden utanırım. Sinirden köpürdüğümde örneğin, onun sakinliğini düşünürüm ilk. İşler ters gitmeye başladığında, babannemden kalan yüzüğüme sığınırım hemen. Parmağıma takar, bütün gün onunla oynarım. Yüzüğün hikayesi de ilginç.

Ahretlik ya da bizim oraların deyişiyle aret'i varmış babannemin çocukluğunda. Aretinin ninesi hacca gidip, ikisine de birer yüzük getirmiş. Babannem o yüzüğü hayatı boyunca hiç çıkarmamış. Alyans bile takmamış. Öldüğünde de o yüzük elindeymiş halen. Evde çıkarmayı unutmuşlar. Yengem, camide babannemi yıkarken farkedip, üzerindeki yeleğin cebine atıvermiş. Aylar sonra, balkonda otururken üşüdüğümde, yengem içeriden bir yelek getirip atmıştı omuzlarıma. Yeleğin cebine elimi attığımda, babannemin yüzüğünü bulup, kimseye söylemeden takıvermiştim parmağıma. Sonraları, halam ve kuzenim çok istediler benden yüzüğü ama o yüzük gelip beni bulduğu için de kimse sesini çıkaramadı.

Eskiden kadınların hep yemekleymiş dertleri ya. Babannemin de misafiri hiç eksik olmazmış. Babamın dedesi, çok aksi bir adammış. Yeni gelinken babannem, bir gün kayınpederi, bu ne biçim yemek diyerek, tencereyi mutfağın ortasına boşaltıvermiş. Bütün herkes aç yatmış o gece. Yıllar sonra birgün, babannem yemeği yetiştirememiş. Patatesler pişmemiş. Erkekler eve dönmüşler. Babannemin bir kez ağzı yanmış ya. Kara kara ne yapacağını düşünürken, kayınpeder "bu nasıl yemek böyle, pişmemiş" diyemeden babannem atılmış. "Nereden buldunuz bu erkek patatesleri. Erkek patates pişmez, bilmiyor musunuz?. Bir daha almayın sakın ha" demiş. O gece herkes pişmemiş "erkek patates" yemeğini yemiş paşa paşa. Babannemin ömrü boyunca söylediği tek yalan. Ölene kadar da hem anlattı güldü, hem de vicdan azabını çekti bu yalanının.

Böyle işte. Babannemle ilgili anılarımı not düşesim var bugünlerde. İyi geliyor onu düşünmek.

Not Düşelim

2010-09-17T12:45:00.001+03:00

Ah şu reklamlar, ne kadar anlaşılmazsınız bir bilseniz..

- On iki dev adam maçı ortasında Vodafone reklamı çıkmıştı. Can sordu "Anne oniki dev adamın telefonları nerde? Telefonla mı çıkıyorlar ki maça?" Buyur Vodafone, yanıtla bakalım..

- Dün akşam yine bir reklamda Turkcell'li bıdı bıdı dedi. Can hemen "Anne biz Turkcell'li miyiz? Şimdi bu Turkcell bir ülke mi? Biz Turkcell'de yaşamıyoruz ki ama" Hadi Turkcell sen de bunu yanıtla.

Dün akşam Can'la eve geldik. Ayakkabılarıyla içeri girip şöyle bir turlayınca bende şalterler attı yine, şu sıralar pek sık olduğu üzre. Can gayet sakin salona gitti. Koltuğun üzerinde durmakta olan küçük kağıt parçasını aldı ve "Aaa anne, bak bir not var burada. Üzerinde de 'Sevgili anne, seni çok seviyorum. Lütfen bana kızma' yazıyor." Buyur Berna sen de bunu yanıtla.

Kırgınlık

2010-09-14T17:06:00.000+03:00

Bugün bir kırgınlık var üzerimde denir ya hani.. Öyle böyle değil, hatta kırgınlığın da ötesinde, basbayağı hastayım işte. Burnumla kalbim yarış halinde, daha çok akıtabilme yarışı. Aktıkça durulur muyum?

Hadi Kaçalım

2010-09-07T16:42:00.000+03:00

Kaçalım, gidelim bir yerlere. Neresi olduğu önemli değil, git'mek istiyor canım. Ya da kaçmak. Ben de karar veremiyorum, gitmek mi kaçmak mı asıl istediğim. Bir yanım, boş bunlar diyor; ya kendinden kaçmayı öğren, ya kendine katlanmayı. Ötekisi, ancak sen'inle mutlu olabilirsin derken ısrarlı. Ama yine de ille de gitmek istiyor canım. Bilemesem de, bu beden mi, bu mekan mı kaçtığım; ruhuma dar gelen birşeyler olduğu besbelli. O yüzden dar boğaz'lar yetmiyor, engin denizlerin kıyısına sığınmak istiyor canım. Gidip göreceğim, Ege'nin ışıltısı da aydınlatamazsa yüreğimi, başka bir ben'le geri döneceğim.

Öfffff

2010-08-16T13:27:00.001+03:00

Birbirinden tamamen bağımsız 3 notum var bugün kendime..

Tarihe not : Geçen hafta Can oğlum Can kreşe başladı. Haftanın 3 günü sabahları gidecek. Kriz devam ediyor. Haftasonumuz berbat geçti. Hatta bebekliğinde toplamda ağlamadığı kadar çok ağladı bu 2 günde. Kreş müdüresinin "alışır alışmasına da burnunuzdan da fitil fitil getirir" dediği bu olsa gerek. Bugün 1-0 yeniğiz, babannesinde bu sabah :(

Kendime not : Bundan sonra hiçbir konuda "inadına karar" vermek yok. Öfkeyle kalkan, her daim zararla otururmuş. Hatırla hatırla hatırla !

Ruhuma not : Sabır sabır sabır. Neredesin sabır taşım ?

Dua

2010-07-20T09:28:00.000+03:00

Çoğu kez hep uzağa atar zaman beni. Bu hayat, denizlerin en hırçınından çıkıp da gelen iflah olmaz bir dalga gibi. Yine uzağındayım işte yanında durmak istediklerimin. Bir ses bile gitmiyor buradan öteye. Tınısı sönmüş sesimle kimseye teselli olamam ki ben. Bu ses en çok sessiz bir duaya yakışır; kıpırtılı dudaklarda görünen. En sessiz duamla, yanındayım. Hissetmesen de, duymasan da, bilmesen de.. Bu ses sana ulaşır, biliyorum.

Geçici olarak hizmet dışıyız

2010-06-30T13:18:00.000+03:00

Bloga yazı yazamadığım bu süre boyunca, istifa ettim, 6 yıldır çalışmakta olduğum işyerimden ayrıldım, tatile gittim, sadece 1 haftalık tatile 3 farklı mekan sığdırdım, geldim, yeni işime başladım, alışmaya da başladım. Hayatımda koca bir defteri kapattım, yeni bir defter açmanın ne kadar zor olabileceğini hatırladım. Önce yeni ofisimdeki odamın griliğinden kurtulma, bir miktar renk katma çabasındayım. Birazcık pembeler, morlar, kırmızılar görmek iyi gelecek Trakyalı ruhuma biliyorum :)

Ha bu arada, öğle tatilinde sohbet edebileceğim harika dostlar edindim. Ceylanlar ve tavuskuşlarını ne kadar sevdiğimi söylemiş miydim?

Sözcükler Görünenden Fazlasıdır

2010-05-10T11:03:00.000+03:00

Wittgenstein-sever bir anne, anlaşmak üzerine icat edilen dil'in sebep olduğu anlaşmazlıkların paradokslarına kafa patlatmaya bayılır. Kişisel tarihinden örnekler ekler her defasında: dil ile anlaşabilmek, dil'e rağmen anlaşabilmek, dil olmaksızın anlaşabilmek... Annelikle birlikte inanılmaz bir zenginliğe kavuşmuştur bu konudaki şahsi albümü.

Kitaplığında TDK'nın derlemelerini bulundurur mutlak, arada kafa dağıtmak için açar okur; kullanılan kelimelerin yöresel değişimlerini, türevlerini, asıllarını buldukça sevinir. Kullandığımız deyimler üzerine düşünür örneğin bol bol. Hoşuna gider kelimelerin dünyası -da neden hoşuna gelmek değil de hoşuna gitmek dendiğini anlayamaz mesela-

Bazen, yazmaya başladığında, zihninin de berraklaştığını düşünür. Bu yüzden bayılır birşeyler yazmaya. Ama genelde, kimselerle paylaşamaz sözcüklerini. Çıplaklıkla eşdeğerdir çünkü yazılanları paylaşmak. Böyle düşünmesine sebep, düşündüklerini yazması değil, yazdıklarını düşünmeye başlamasıdır aslında çoğu kez. Yazdıkça, kelimelere döktükçe zenginleşir dimağı. O yüzden, ne çok kelime kullanırsa, o denli düşündüğünü sanır tüm insanların. Düşünce zenginliğinin dil zenginliğini değil, dil zenginliğinin düşünce zenginliğini getirdiğine inanır.

Bu şekilde düşünse de, genelde hayatında fazla üstüne düşmemeye çalışır bu konuların. Çünkü, kendi kurduğu düşünce dünyasında gerçek insanları yaşatamayacağını bilir. İnsanlara müdahale etmekten de, akıl öğretmekten de hoşlanmaz çoğu kez. Ne bir kelime düzeltir, ne ahkam keser kelimeler ve anlamlar hakkında, ne de öğütler verir. Sadece sever kelimeleri, ve bol bol kullanır. Göze batmadan kullanır, hayatının olağanlığında kaybeder herbirini. Bilir; sıradan görünenleri kabullenmek çok daha kolaydır herkes için. İnanır kelimelerin gücüne, ve cümlelerin hayatın bilinçaltı olduğuna. Zengin tutar bilinçaltını, hem kendisi hem de çevresindekiler için.

Bu anne, dil'in kendi kendine gelişmesinin değerli olduğunu düşünür ve bu yüzden düzeltmez oğlunun kelimelerini. Hatta çoğu kez hayrete düşer, oğlunun kendi kendini düzeltme sürecini izlerken. Dil'in evrilmesini hayretle izler, ve dahi coşkuyla.. Yıllardır tüm düşündüklerinin, sureti durur karşısında kanıyla canıyla. Su gibi bir dil'le konuşur küçük Can. Kelimelerin anlamlarını sorgular her fırsatta. İyice yerleştirdiği kelimeleri kullanmak için fırsat kollar. Bazen öyle şeyler sorar ki, yıllardır biriktirdiklerini genleri üzerinden oğluna aktardığını düşünmeye başlar anne.

Buyrun, kelimelerin dünyasından yeni anılar:

-+-+-+-+-

- "Anne, uzanmakla uzak birbirine benziyor mu?"

- "Öğyetmenim, canım benim canım benim, ....., yurda yarar bir insaneeetttt.. Anne, insanet nasıl bişey, kamyonet gibi mi?" -Kamyonun küçüğüne kamyonet denir açıklamamdan sonra, Can insanet'in de insanın küçüğü olduğunu sanıyor olabilir-

- Kasabanın En Şık Dev'i kitabını okuyoruz. Bir yerde Dev'e dedim. Hemen yakaladı: "Anneee, dev'e neden deve demiş. Deveyle dev aynı mı?"

- R'leri söyleyemeyen Can merak eder: "Ayıyla ay(r)ı benziyor mu ki ikisine de ayı demişler?"

- "Anne, neden büyük şeylere ayı denir?", "Büyük hayvanlara mı oğlum?", "Yok anne, dışarıdaki büyük adamlara?" :)

Hıdrellez Muhabbetleri-Gerçi biz kakava deriz ama

2010-05-06T09:02:00.001+03:00

Akşam eve gittim. Can'a dedim ki, "hadi dileklerimizi çizelim, sonra da gül dalına asalım. Bugün Hıdrellez. Hıdrellez bu gece gelip dilekleri toplayacak."
Can da yanıtladı: "Gerek yok, ben babama söylüyorum o alıyor"

☼ ☼ ☼

Neyse dedim. Sonra birden Pınar'ın Can'a aldığı hediyeyi işyerinde unuttuğumu hatırladım. "Aaa Can, Pınar teyze sana hediye gönderecekmiş yarın doğumgününü kutlamak için. Ama 3 yaşında olduğuna inanmıyor, hadi şu yemeğini çabucak bitir de bir fotoğraf çekelim gönderelim. Görsün ne kadar büyüdüğünü" (İştahsız çocuğun kafayı yemiş annesi☺). Can bu teklifimi çok olumlu karşıladı. Hemencecik yemeğini yedi.

Akşamın ilerleyen saatlerinde Can sordu,

C:"Anne ne teyzeydi o?"

B: "Hangisi oğlum?"

C: "Gül dalından dilekleri toplayacak olan"

B: "Hıdrellezi mi diyorsun?"

C: "Yok yok, hani bana lego gönderecekti. Senin de gül dalındaki resmine bakıcaktı. Pıdır teyze mi di?"

B: "?? ☺ ☺ ☺ "

☼ ☼ ☼

Dileğimizi gül dalına astık, eve dönüyoruz. Can: "Anne ben senin küçük Pıdır'ınım". Haklı aslında, ben halen hıdrellezden medet umarken, en büyük mutluluğum küçük Pıdır'ım da büyüyor.

Laf Cambazı

2010-05-05T10:03:00.001+03:00

Laf canbazım benim.

Dün akşam eve gidiyoruz, deden pencereden el sallıyor sana. Sen de "Dey deeeyyyy" diyorsun. Sonra da bana dönüp açıklama yapıyorsun "Dede ya, o yüsden dey deey. Babanne olsa bay bay diycektim"

∞ ∞ ∞

Baktıkça mutlu olmak üzere birkaç hatırlatma:

Bilgiyazar

Nufo gemisi

"Öyle çok seviyorum ki seni"

Yonca

2010-05-03T13:48:00.008+03:00

Küçükken hep sevinirdim bulduğum yoncalar 3 yapraklı diye. Hatta bir kez, 4 yapraklı bir yonca bulmuştum da, 1 yaprağını koparıp hile yapmıştım, sevinmiştim bir de üstüne en hilelisinden.

Seneler geçince öğrendim ki, marifet 3 yapraklısını değil, 4 yapraklısını bulmaktaymış. Ama benim için 3 yapraklı yonca hep daha estetik, hep daha özel, hep daha doğal oldu. Daha uzun senelerden sonra, 3 yapraklı yonca gibi 3 kalp yanyana geldi ve ailem oldu. Şimdi ailemizin en küçük kalbi 3 yaşına girdi işte. Nice 3'lere, hep sevgiyle... En doğal, en hilesiz günlerde :)

Hassas

2010-04-12T14:59:00.000+03:00

Kitaplar konusunda çok güvendiğim bir arkadaşım Can için bir kitap tavsiye etti. Koşa koşa gidip aldım elbet.

Böğürtlen Cini ve Sarı Gaga.

Cuma günü eve gider gitmez okudum hemen. Çok güzel bir dostluk hikayesi. Hikayenin sonunda ise, Sarı Gaga'ya yardım eden fedakar ağaca yıldırım düşmüş olduğunu ve ağacın yandığını görüyor Cin ve Kuş. Daha sonra yanındaki filizden bir ağaç büyütüyorlar ama Can orada takıldı kaldı. "Anne bu ağacın ağzı, gözü, burnu nereye gitmiş? Neden yanmış? Şimdi konuşamayacak mı hiç?" şeklinde kabir soruları sordu da sordu.

Adet olduğu üzre, gece uyurken de yeni kitabımızı açtık. Tam kitaba başladım, Böğürtlen Cini ağaca doğru yola koyuldu ki birden Can "Kapat kapat, okuma" diye bağırmaya başladı. "Neden?" dedim. "Ağaç yanacak sonra. Okuma" dedi. Ağladı ağlayacak. Özellikle ağaçlar konusunda ekstra hassas olan oğlum, yine dayanamadı ağacın kitapta bile olsa yanmasına.

Eskiden

2010-04-08T09:33:00.000+03:00

Dün dedesine sormuş:

"Dede, o duvardaki yuvarlak şey ne, saat mi?"

"Hayır, eskiden soba kuruyorduk, onun borusunu da oraya takıyorduk."

"Eskiden kalorifer yok mudu yaniii?"

"Yoktu. Soba kuruyorduk"

Ve bu başlangıcın devamında akşama kadar sürecek bir soru yağmuru başlamış.

"Pekiii, eskiden masa var mıdı?" (Yoktu, yerde sinide yiyorduk yemeği)

"Pekii eskiden çamaşır makinası var mıdı?" (Yoktu, leğende yıkıyorduk)

. . . .

. Bu kısımda milyonlarca ek soru var

. . . .

"Pekiii, eskiden ateş var mıydı?" (Yuh! Vardı Can. Nerden aklına geliyor anlamıyorum ki.)

"Ama o zaman çakmak da mı vardı?"

"Çakmak yoktu"

"E, o zaman neyle yakıyordunuz ki ateşi?"

. . . .

Akşam anneyle baba eve geldikten sonra da devam etti tabi bu durum.

Babasına sordu:

"Baba eskiden araba var mıdı?"

"Vardı ama değişik arabalar vardı"

"Ama baba eskiden araba yoktu ki. Üretilmiyordu daha. Adamlar araba üretmeye sonra başladılar"

"!!!! ???? ****"

Konuyla bağlantılı bir dip not. Can herşeyin varlığından şüphe eder oldu artık. Zaten bir süredir eski fotoğraflara bakarken de önce "ben var mıydım peki o zaman? Nerdeydim, karnında mıydım yoksa yok muydum?" şeklinde sorguluyor. Düşünsenize, kendisinin bile olmadığı bir dünya. Bana bile algılaması zor geliyor :)

Kiminle Aşık Atıyorum Ben?

2010-03-11T08:50:00.002+02:00

☼

Hesapta ingilizce öğreteceğim ya ben Can'a. Birkaç temel cümle soru-cevap şeklinde, bir-iki şarkı. Derken sayılar, eh hadi bir de renkler derken.. Of ki ne offf!

- Anne maviiiiiiiii, nediiiiirrrrrrr?
- Blue
- Pekiiiiiiiiiii kırmızııııı nediiiiiiirrrrrr?
- Red
- .
- .
- .
- Ten yengiiiiiiiii nediiiiiiiiirrrrrr?
- Hö !

(yaw ben bu ingilizceyi öğrendiğimde eşşek kadardım resmen, hiç aklıma gelmemişti walla)

☼-----☼-----☼

İzinliydim birkaç gündür. Günde 85 sefer soruyor:
- Anne sen neden işe gitmedin?
- Yanında kalmak istedim, sevinmedin mi?
- Sevindim :D :D :D Pekiiii baba neyde?
- İşte
- İşte işte desen daha güsel olmas mı anneee?
- Hiç işte!

Yeni Yaşım

2010-03-10T15:02:00.001+02:00

Yeni yaşımın BAHAR tadında geçeceğini müjdeledi bana aldığım tüm hediyeler. mutluyum çok. En az uğur böcekleri kadar, ve kelebekler ve çiçekler..

Şubat Ayında Şile'nin Keyfi Nasıl Çıkar

2010-03-02T16:55:00.000+02:00

Sev Kendini

2010-03-02T10:54:00.000+02:00

Oyunlarımız vardı bizim. Ben Can oluyordum, sen de anne. Sonra ben yine Can, sen bu kez baba. Babanne, dede..

Değiştir deyince, bürünüveriyordun hemen yeni sözcük ve mimiklerine.
Şimdilerde, "Anne, hadi resim yapalım" dediğimde sana, "Olmaz, ben Can'ım sen de anne" diyorsun bana.

"Ama yemezsen büyüyemezsin" dediğimizde "ben büyümek istemiyorum ki" diye yanıt veriyorsun. "Neden isteyeyim ki?" diye masum bir soru atıp ortaya, düşüncelere sevkediyorsun beni. Düşünüyorum düşünüyorum, verecek cevap bulamıyorum.

Sürekli üstünü açtığın için geceleri, çorapla yatırıyorken ben seni, "Ama Caillou böyle yatıyor anne" diyerek çıkarırken çoraplarını önceleri, şimdi "Aaa, Caillou sebzelerini nasıl yiyordu bakalım dedesiyle" dediğimde "Ben Can'ım. Hem Caillou'yu da hiç sevmiyorum" şeklinde cevap veriyorsun.

Haftasonu planımızı yapıp dışarı çıktığımızda, arabaya binmeden önce site sakinlerine "Merhaba" demek üzere çıkışa kadar yürüyorsun 2 haftadır. "Merhaba, ben Can. Sen kimsin?", "Biliyor musun, Şile'ye gidiyorum ben", "Merhaba. Ben Can. Caddebostana gidicem ben. Taş toplayıp taş atıcam denize."
Ya da apartmanın merdivenlerinde "Merhaba, ben 12 numarada oturuyorum. Sen nerde oturuyorsun?"

Sanırım seviyorsun kendini. Taklid devri kapanmak üzere, artık Can olmak ve kendini de herkese kabul ettirmek gibi bir derdin var.

(Yeni bir döneme başladığımızı not etmek istedim sadece.)

3 Dakikam Var Blog

2010-03-01T17:33:00.000+02:00

Tam 3 dakikam var.

Zamanın delicesine bir hızla geçtiği bu yılda, bir an sadece bu 3 dakika. Özet geçmek istiyorum sadece. Devam etmek ümidiyle...

- Bugün anlaşmayapmış sabah onu almaya gelen dedesiyle oğlum "Bugün hiç sorun çıkarmadan geleceğim seninle dede" diyerek. "Anlaştık mı şimdi?" diye ekleyerek. Pazartesi sendromunu bu hafta atlattık sanırım.

- Deyimleri sık sık kullanmaya başladı bu sıralar. Farklı ifade biçimleri kullanmaya başladı. "Allak kahretsin", "Bu tam bana göre, sen ne dersin anne", "Susun dediiiim, susun, bu kadar yeter artık!"

3 dk. bitti bile.. Devamı yarın.

Dur 2010 Yetişemiyorum

2010-02-26T16:53:00.002+02:00

Yaz mısın, kış mısın

Çözemedim

Ak mısın kara mı

Bilemedim

Bir hışımla geldin. Öyle bir hışım ki bu, gelirken sen yüreğimi deldin. Geçiyorsun şimdi delice bir hızla. Bilemiyorum döndürüp durduğun başımı nerelere çarptığımı. Dursan düşeceğim biliyorum, dursam düşüneceğim. Alıp bu yaralı başı, gideceğim. O yüzden, dur demiyorum, diyemiyorum korkumdan. Ama en azından, azıcık dokunsan frene, sarsılsak ve savrulsak olduğumuz yere, görsek sağımızda solumuzda olan biteni.. Olma mı be güzel 2010.. Olma mı?

De bana 2010, ne anlamı olur aynı günde yaşamanın 4 mevsimi zilzurna sarhoşken ben?

Dün Sabah

2010-02-04T09:30:00.001+02:00

"Anne, yağmur yağdı. Karlarımızı kardanadamımızı aldı gitti. Biz de karsız kardanadamsız kaldık" sitemine yanıt gecikmeden geldi. :) Kar mı demiştiniz, buyrun..

Kardan dolayı mutlu olsa da, bu sıralar yine değişim halinde Can. Denemeler, yanılmalar, huysuzluklar, zorlamalar, sınırları yoklamalar, rüşdünü ispat çalışmaları tam gaz devam. An geliyor, normal olduğunu bilmenin sabrı bile tükeniyor.

Neden?

2010-02-01T16:56:00.000+02:00

Neden "kötü" olmaya uğraşır bazı insanlar ille de? (kötü = fesat)

Bir insan, teşekkür ederken, rica ederken, selam ederken, hatta iltifat ederken "kötü" olabilmeyi nasıl başarır? (kötü = ikiyüzlü)

Ben inanmazdım bir insanın "pür kötü" olabileceğine. Bu yaşımdan sonra inanasım varmış. (kötü = sahte)

Çok tepem atık. Aslında takmamayı da bilirim ama, bu kadarını gözlerimle görmek rahatsızlık veriyor artık. Dayanamıyorum (kötü = kötü)

Yalın

2010-01-29T16:10:00.001+02:00

Yalın bir hayat istiyorum. Kısa cümleler, basit kelimeler... Beyaz bir ev istiyorum, azıcık eşyası olan. Pencereden bakınca, uçsuz bucaksız bir gökyüzü kucaklasın istiyorum beni sadece, ve biraz da yeşillik. Gereksiz ayrıntıların boğup tükettiği bir ben yerine, tamamen hayatıma konsantre bir ben düşlüyorum. Ben olayım, bir de sevdiklerim olsun yanımda. 3 bavula sığıp gidelim.

Daha "az" bir hayat istiyorum aslında sadece. Bu hayat bana "çok" geliyor. Yoruluyorum.

Çok mu şey istiyorum ?

Fotoblog olmak yolunda :) - Kardan Kareler

2010-01-27T17:10:00.000+02:00

Yakında bir fotoblogum olacak, bu gidişle.. Ekleyip ekleyip kaçıyorum, en hızlısından.

- Kar taneleri -

-Evde Kar Keyfi-

-Yanak-

-Çok Mutlu-

-Kardan Adamımız (Ben bu kadar zor biraraya gelen kar görmedim, canımız çıktı)

Üşüdük, şal takviyesi yaptık :)-

-Kardanadam-

Aşşkkk

2010-01-22T17:27:00.002+02:00

Kar

2010-01-20T13:33:00.000+02:00

Dün gece eve dönerken, "anne nolur biraz daha dışarıda kalalım" dedi kıpkırmızı burnuyla. İlk defa karda koşmanın heyecanı sanırım bu. Gece, sabah kalkıp karda oynayabilmek için uyudu çabucak. Bu anne denen şey(ya da bu insan denen şey?) her daim üzülecek birşeyler bulur ya, ben yine onu daha fazla karda oynatamadığım için hayıflandım. Kendi kendime "ilk fırsatta" dedim.

Sabah ben de servis beklerken minik bir kaçamak yaptım. Arabaların üzerinde biriken karlardan minik bir kardanadam yaptım kendime, burnuna da çam ağacından bir dal(cık) koparıp taktım. Gözleri için birşeyler ararken, geldi servisim. Bütün servis güldü halime, ben mutlu oldum.

Köprüyü geçip dev plazaların dibine geldiğimde, gece yağdığı haliyle, bozulmadan bembeyaz duran karları gördüm. Ağaçlar ve yerler, aynen bir tablo gibiydi, bembeyaz bir kar resmi. Bu plazaların ruhsuzluğunu düşününce, bu tablo, olması gerektiği gibi güzel görünmedi nedense bana. Hiçbir çocuk koşmamıştı üzerlerinde.. Ağaçlar, duran karı devam ettirmek telaşıyla sallanmamıştı hiç. Bir dağın başında gözüme ilişse, dakikalarca durup seyredeceğim manzara, anlamsız geldi bu plazaların gölgesinde birden. Hergün binlerce insanın girip çıktığı bu kovanların içlerinin aslında ne kadar boş olduğunu anladım yeniden, bu kar manzarasının tenhalığında.

Kendime bile itiraf edemiyorum aslında

2010-01-06T14:20:00.000+02:00

Kaç kez yakaladım kendimi.

Aslında öyle eften püften şeyler için kızıyor, bağırıyorum ki Can'a.

Aslında kızdığım şey, Can'ın yaptığı değil. Beni dinlemediği için asıl kızgınlığım.

Sırf benim istediğim şekilde davranmıyor diye.

Çünkü, sadece onun üzerinde böyle bir hakkım varmış gibi hissediyorum içten içe. Oysa en az onun üzerinde var böyle bir hakkım.

Benim istediğim saatte uyumadığı, uyumak istemediği için diretiyorum örneğin. Deli oluyorum sinirimden. Ne olur peki uyumasa? Saçma sebepler sunuyorum hemen kendime: düzeni bozulur, uyuması lazım küçük daha, bir gün uyumazsa diğer günler de uyumaz. YALAN! Hem de külliyen. Sırf benim kafamdaki düzen onun uyuması üzerine kurulu olduğundan ve o buna uymadığından kızgınlığım. Benim istediğim şekilde davranmadığından.

Bunları düşünüyorum, üzülüyorum, peki değişiyor muyum? Hayır. Bunları düşünme sebebim de yine temize çıkarmak kendimi aslında. Böyle düşünüp düşünüp, yine aynı delirmiş şekilde yakalıyorum kendimi.

Hem, benim kimseye öyle kızdığım da görülmemiştir bir de. Kızamadığım kişiler için de ona bağırıyorum sanki.

Sürekli bağıran çağıran bir anne değilim elbet. Ama hayat üstüme üstüme her geldiğinde, isyanım Can'a patlıyor bir şekilde. Benim için çok, çünkü zordur sinirlenmem. Özellikle böylesine köpürmem hepten zor. Hepsi mi Can'a denk gelir. Yoo, denk geme değil ki işte bu. Hakimiyet alanım olarak görüyorum onu. Durum bundan ibaret ve acilen değişmesi gerek. Çünkü ben bu değilim. Benim doğrularımın hepsine birden ters bu durum. Ve dahası, Can asla bunu hakedecek bir çocuk değil. (Kim hakederse?)

Budur.. Berna itirafçı..

Düşün de düşün

2009-12-23T12:00:00.002+02:00

- Neden benim gözlerim mavi değil? Gözlerim mavi olsa ne güzel ben de büyüyünce Atatürk olurdum.
..........................................
- Neden onbir oniki diyoruz da onon demiyoruz?
..........................................
- (Babanne köyünde okul olmadığı için okula gidememiş) Neden kocaman kocaman dağları geçip taaa uzaktaki okula gitmemiş?
..........................................
- C: Anne sen telefonla kimi aradın?
  A: İşyerini aradım oğlum
  C: İşyerinin ağzı var mı?
A: ?!! Iıııııııı.. İşyerinden bir arkadaşımı aradım oğlum
C: Peki neden işyerini aradım diyosun??
..........................................
- Bana kitap okuyor. İlk Sözcüker vs. türünden resimli bir kitap..
C: "Bak anne, bu çocuk, bu köpek, bu kedi hep beraber Akdeniz'e gitmişler. Bu bebeği almamışlar, bu
bebek onları beklemişşş, beklemiişş. Gelmemişler. O da akşam olunca yatmış uyumuş"
A: Sen de akşam olunca yatıp uyuyacaksın di mi?
C: Yok
A: Neden? Senin ayrıcalığın ne?
C: Ben resim miyim alla alaaaa....

Not: Hayatı Paylaşırken Pınar'a özel teşekkürlerimle.. Ne zamandır ben de yazacaktım, sebep olmuş oldun..

Küçük Picasso İş Başında

2009-12-18T15:13:00.002+02:00

"Sanat, duygu ve düşüncelerimizi ifade etme biçimidir" gibi bir tanım vardı ortaokul kitaplarımızda. Bizim evdeki küçük sanatçı, gerçekten de tam da bu sözün hakkını verircesine resimler yapıyor. Yaşadığımız bir olay, gözlemlediği bir durum, duyguları, düşünceleri hemen yansıyor yaptığı resimlere.

Eskiden kafalar ve arabalar üzerine resimler yapıyordu daha çok. Şimdi o kafalara bacaklar ve kollar da eklendi.

Bu şirin adam, bu şekildeki ilk çizimi. Sonradan binlerce çeşitlemesini yaptı bu adamın. Ama, minik ayrıntılar ardına gizlediği dev değişikliklerle.. Aslında hepsi üzerine koca birer kompozisyon yazmalı, ama ben sadece daha sonra anımsayabileğim notlarla kaydedeceğim. Resimlere ait tüm ayrıntılar, birebir minik ressamımız tarafından açıklanmıştır resmin çizimi sırasında.

ANNE HALLERİ

Benim resimlerimde, genellikle sulu bir durum oluyor. Ya şelale, ya çeşme görmeye gitmiş oluyorum resimlerimde. Suyu çok sevdiğimi erkenden farketmiş :) Gerçi ben göl ya da boğaz tercih ediyorum ama olsun..

Mesela bu, minik çeşme görmeye gittiğim resmim. Hava rüzgarlı olduğundan saçlarım daalmış, o yüzden de turuncu tokalar takmışım. (Uzun saçlı anne istiyorum demek bu kısım) Çeşmeye doğru uzanan ağız çizgisine dikkat. Asla tesadüf değil, tüm çeşmeli resimlerimde ağız bu model dışarıda

Bir başka sulu resim. Burada renkli şelale görmeye gitmişim.

Şelalem ve dağınık saçlarım temalı bir resim daha :)

Anne resimleri serisinin sonuncusunun adı "Balyoz". Bu ismi ben koydum. Çünkü, yine dibe vurduğum günlerden birinde, bedenimi sürüyerek eve gittiğimde, bir yerlerde sızıp kalmış ruhumu da bedenime çağıran bir cümle ile anlatıldı bu resim bana : "Anne bugünlerde çok karışık"

BABA HALLERİ

Baba halleri de tipik. Ya arabacılık oynamakta baba, ya topçuluk. Ve bir yerden bir yere gitmek için araba dışında araç kullanmayan babamızın tekerlekli halleri..
Babasıyla oynamaktan çok keyif alıyor Can, ama ne yazık ki doya doya oynayabildikleri sadece pazar günleri var.
Babanın yan tarafında bulunan şekil, Can'ın klasik araba şekli olduğundan hemen anlıyoruz biz. Baba arabacılık oynuyor..

Aynı resin bir başka çeşitlemesi..

Babam ve tekerlekleri isimli çalışma..

Bu da top oynayan babamız.. Babanın kulaklarına ciddi vugu var bu resimde, vardır bir sebebi..

DEDE HALLERİ
Normalde dede resimleri bıyık temalı oluyor. Hatta bıyıksız dede olmayacağı kanısında Can. Ama ben özellikle bu resme çok güldüm. Can kaka yapmakta zorlanıyor genelde. Yapısal bir durum. Kayısı yerse, sorun kalmıyor. Dedesi de, genellikle Can 1 gün kaka yapmasa, hemen kayısı tabağıyla peşine düşüyor Can'ın. Yine biyle bir günün akşamında, Can'ın durumdan oldukça bunaldığını anladım :)
Gür bıyıklı dede ve kayısıları(sol alt köşe)

BABANNE HALLERİ
Babannesinin az resmini çiziyordu Can. Sebebi ise, babannesinin resimlere genelde hep garip yorumlar yapması. "Neden kurbağa gibi çizdin beni?", "ben o kadar çirkin miyim?", "burnum büyük değil benim ama, küçük çizseydin" Anlatamıyorum babannemize, 2,5 yaşında mükemmel resim çizilmesinin mümkün olamayacağını. Can da bu yorumlardan hoşlanmadığından, kendince çözümü bulmuş, çizmiyor babanne resmi.
Bir akşam eve geldim, Can bir sürü babanne resmi çizmiş. Allah allah.. Hayırdır. Meğer Can mutfakta ıslanmış bekleyen mercimekleri suyuyla beraber bütün mutfağa bir güzel serpince, babanne Can'a küsmüş. Can da gönül alma derdindeymiş. Hatta babannesinin resimleri beğenmeme ihtimaline karşı önlemini bile almış "Anne bak, babannemi çizdim. Ama kurbağa maskesi takmış" :) :) :)

Son olarak bir adet köpek ve bir adet de aşçıbaşı resmi paylaşıp burada bitiriyorum bu kocaman postu :)
Köpeğin siyah kulaklarına dikkat ! :)

Aşçıbaşının şapkasına, tenceresine ve oradaki karışıklığa dikkat. Sanırım aşçıbaşını iş üstünde çizdi.. Bu arada aşçıbaşımızın kadın olduğunu söylememe gerek var mı bilmiyorum. Zaman zaman kadınları memeleriyle çizmeye başladı.

Son söz, koydukları her noktanın anlamı var sanki. Bu kadar mı amacına uygun kullanılır şu sanat denen şey :)

Dip Not : Resimler web sayfası üzerinde net görülebilsin diye bir miktar kontraslarıyla oynuyorum. Renkler o nedenle bu kadar canlı çıkıyor..

En çok Cantanem dememi seviyormuş ona

2009-12-11T16:38:00.000+02:00

Can büyüyor, değişiyor. Bazen, yeni tanışıyormuşuz gibi hissediyorum. Genel özellikleriyle, doğduğundan beri aynı aslında. Hatta karnımdayken hissettirdiği ve halen devam ettirdiği özellikleri de var. Ama, kendini daha iyi ifade etmeye başladığı için, artık daha iyi tanıyorum sanki onu. Uzun uzun sohbetler ediyoruz bazen. Uyurken, ben ona masal anlatacağım yerde, o bana anlatıyor çoğu kez. Benim anlattıklarımda ise, her ayrıntıya sadık kalmamı istiyor ısrarla.

Hayal gücünün kuvvetli olduğunu biliyordum hep. Şimdi bu hayal gücünün ürünü hikayeler kurgulayıp anlatıyor bize. Başlarda, başkalarından duyduğu ilginç olayları, kendi yaşamış gibi anlatıyordu bize. Şimdi ise, tamamen hayal ürünü ayrıntılarla bezeyip, hikaye tadında anılar anlatıyor gülümseyerek. Her seferinde, "Bak, şimdi sana bişey anlatıcam" diyerek başlıyor söze. Hikayesi bittiğinde, bir dahaki sefere daha ayrıntılı anlatabilsin diye, bazı sorular soruyorum ona. Hepsine bir yanıt buluyor ve zenginleştiriyor hikayelerini.

Doğduğundan beri hikayeler anlatıyorum ona. 6. ayından beri kitaplarla tanışık. 1 yaşından beri hikaye kitaplarına bayılıyor. Ama sadece kitaplara bağlı kalmamıştım hiç. Hep benim de söyleyecek sözlerim vardı, kendi hikayelerim. Can en çok onları sevdi her zaman. Şimdi, benimkilerden çok daha canlı ayrıntılarla donatıp anlatıyor kendi hikayelerini bana. Oğlumun anlattığı hikayelerde, ne güzel dünya! Umarım, hep öyle kalır o dünya..

Çok duyarlı bir çocuk oldu.

Dışarıda ağaçlar içerisinde bir ev gördüğünde hemen neden ağaçları kestiklerini soruyor.

Geçenlerde babasının çocukluğundan kalma bir oyuncakla oynuyordu. Bir an benim çocukluğumdan kalma bir oyuncağım olmaması takıldı aklıma. Düşününce, benim çocukluğumda hiç oyuncağım olmadığını farkettim. (Şükür ki, oyuncağa ihtiyacım da olmadı hiç. Sadece 1 tane barbi bebeğim vardı naylondan. Onu hatırlayabildim) "Yaw, benim çocukken hiç oyuncağım yoktu ki saklayayım" dedim, komikçe bir ses tonuyla. Can durdu, bana baktı, ve gözlerinden anladığım kadarıyla çok üzüldü. Gitti, bir araba aldı ve "Anne istersen bu senin olsun" dedi. O kadar duygulandım ki anlatamam.

Böyle dan diye bitireceğim bu mesajı, işe dönmem gerek. Devamı gelecek..

Bayramdan kareler..

2009-12-07T17:09:00.000+02:00

Hayat döndüğümde, bloguma da döneceğim :)
Şimdilik özleyenler için birkaç fotoğraf paylaşıp kaçmakla yetiniyorum.
Oysa ne çok şey var anlatmak istediğim Can'a dair. O, bizim hayatla soluksuz mücadelemize inat, tadına vara vara ve fakat müthiş bir hızla büyümekte. Öğrenmekte.. Şaşırtmakta..

İlk resimde, porsiyonun hazır olduğuna aldanıp yemeğe kalkışmayınız lütfen :) Orada büyük bir ciddiyetle geciktiğini düşündüğü balığını bekliyor beyefendi.

Sonbaharın son demlerinde, dökülen yaprakların tadını çıkarırken..

Hayat yorar ya bazen...

2009-11-25T17:01:00.000+02:00

Hayat bazen karar verir, der "Yormalı bir şunu, zorlamalı"
O zaman, verdiğin tüm kararlar uygulanamaz olur nedense.
Bir bir düşer gardların. Yıkılır duvarların. Kalelerin yerle bir..

Düşünüyorum, acaba ben fazla zorladığım için mi hayat da beni zorluyor diye.
Acaba yeterince akışına bırakamadığım için mi sürükleniyorum.

Saçmalıyorum. Yorgunum. Byenim bulanık.

Oğlum kaç zamandır sabahları yanında kalmamı istiyor. Kalamıyorum.
"Anne yat hadi yanıma" diyor, yapamıyorum..
Akşamları onunla oynamamı istiyor. Ya halim yok. Ya yanında olduğumda zaten çok geç oluyor. Ya yapacak birşeyler oluyor ille de. Hiçbiri oğlumla geçireceğim zamandan kıymetli değil, biliyorum. Ama...

ne işlerim, ne sorumluluklarım, ne zorunluluklarım.. Hiçbiri yok aklımda şu an. Eve gideceğim, ve bu akşam zamanımı sadece oğluma vereceğim.

Mimik Çalışmaları

2009-11-06T10:15:00.000+02:00

Önce üzül bakalım (gülmekten üzülebilirsen:) )

Şaşır

Hadi kork

Biraz da kız (ama önceden daha güzel kızıyordun:) )

Oleeey.. Hepsini yaptık, hadi sevinelim

Bu Sabah

2009-11-06T09:58:00.000+02:00

Anne - Bugün cuma oğlum, akşam sana ne getireyim gelirken?
Can - Ama anne benim herbişeyim var..
Anne - !!!

Yazacak Halim Yok

2009-10-30T13:43:00.000+02:00

Bursa Nutku

2009-10-28T09:44:00.000+02:00

Bursa Nutku, Mustafa Kemal Atatürk'ün 5 Şubat 1933 günü Bursa'da yaptığı konuşmadır. O yıllarda ezan Türkçeleştirilmiş ve namaz vakitlerinde minarelerden Türkçe okunuyordu. 1933 yılının Ocak ayının son günlerinde gerici bir grup, Bursa Ulucami'de toplanarak ezanın Türkçe okunmasına karşı çıkıp "biz Arapça ezan isteriz" diyerek bir ayaklanma girişiminde bulunurlar. Ayaklanma kısa sürede bastırılır. Atatürk olayın hemen ardından 5 Şubat 1933 günü Bursa'ya gelir. Çekirge yolu üzerinde bir konakta düzenlenen akşam yemeğinde bir genç Atatürk'e ayaklanma ile ilgili bilgi verirken şöyle der; "Bursa gençliği olayı hemen bastıracaktı. Fakat zabıtaya ve adliyeye olan güveninden ötürü...." Atatürk, konuşmakta olan gencin sözünü keser ve günümüzde Bursa Nutku diye adlandırılan şu konuşmayı yapar:

"Türk genci devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunların gereğine, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. Yönetim biçimini ve devrimleri benimsemiştir. Bunları güçsüz düşürecek en küçük ya da en büyük bir kıpırtı ve bir davranış duydu mu; "Bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adalet örgütü vardır" demeyecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla, nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır.

Polis gelecek, asıl suçluları bırakıp suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, "Polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir" diye düşünecek, ama hiç bir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek; Demek adalet örgütünü de düzeltmek yönetim biçimine göre düzenlemek gerek" diyecektir.

O'nu hapse atacaklar. Yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, başbakana ve meclise telgraflar yağdırıp haksız ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayırılmasını istemeyecek. Diyecek ki; "Ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım. Araya girişimde ve eylemimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek de benim görevimdir...

İşte benim anladığım Türk genci ve Türk gençliği!"

Anladığın gibi değil Atam, hiçbir şey, hiç kimse anladığın gibi değil! Cumhuriyet Bayramı'mız kutlu olsun. Eğer hala adına bayram kutlanacak bir Cumhuriyet kaldıysa...

Sonbahar..

2009-10-27T10:18:00.002+02:00

Allı turunculu bezendi yine ağaçlar. Çok yakında çıkaracak tümden, kendine bu çok yakışan esvabı doğa. Kırmızı eteklerini savurarak ateşle danseden bir çingene kızı sanki, imrenerek izlediğim. Raksettikçe savuruyor biriktirdiklerini içinde. Ateşe ne kadar yaklaşırsa, ateş o kadar sakınıyor kendini. Yanmaz bir kılıf içinde dansediyor kız ateşten eteğiyle.

İzliyorum, soluğumu tutarak bu raksı. Başım dönüyor büyüsünden. Bulanıyor herşey, örtünüyor toprak. Bir kızıllık alıyor her yanı, eteğin tutuşturduğu ateşin ışığı vuruyor havaya. Kız gidiyor, ateş sönüyor. Sadece kızıllığı kalıyor bu muhteşem dansın havada. Ateş de kız da havaya karışıyor belki. Bir ümit, soluyorum derin derin geride kalan kızıllığı. Gözlerim yanıyor önce, sonra saçlarım tutuşuyor, en son ayaklarım. Yükseliyorum kızıllığında havanın. Sonbaharda nefes almak, iyi geliyor ruhuma. Değişiyor yüreğim her sonbahar. Her sonbahar... Bir yanım savruk, bir yanım divane. Bir yanım ateş, bir yanım çingene kızı..

İyiyiz

2009-10-21T16:00:00.000+03:00

10 gün olmuş neredeyse son yazımdan bu yana. İyiyiz. Ama hem kafam inanılmaz meşgul, hem de işler feci bastırdı. Herkes yaz'ın ardından gelen ramazanın rehavetinden yeni kurtuluyor sanırım. Çok fazla değişim var gebe olduğum, kim kendimle kimi hayatımla ilgili. Kendime düşüncelerimi kararlara vardırabilme gücü diliyorum bol bol şu sıralar..

Onun dışında iyiyiz.

Babannesinin "Büyüyünce sen de Atatürk ol, olur mu?" önerisine "Offf babanne çok zor iş" şeklinde cevap veren son derece haklı bir oğlum var..

Hatta bu sıralar her cümlesinden pür haklı şekilde çıkmayı başarmasından endişelenmeye başladığım bir oğlum var desem daha doğru olurdu.

Geçenlerde dayanamadım, bağırdım ona. Gribin getirdiği huysuzlukla sağa sola sokuyordu burnunu, sırf beni sinirlendirmek için. En son elektrik süpürgesinin fırçalı ucuyla ayakkabıların altını fırçalama girişiminde dayanamadım. İyileşmesi için bir süre daha az mikroba maruz kalması gerektiğini düşünüyordum zira. Bana "Ama anne, sadece oyun oynamaya çalışıyorum" diye yanıt verdi. Karşıma aldım, yaptığının neden yanlış olduğunu anlattım. "Şimdi söyle bakalım, haklı mıyım haksız mıyım?" dedim. Tüm içtenliğiyle "Haklısın anne" dedi, "Özür dilerim, bir daha yapmayacağım.." Oysa o haklıydı, sadece oyun oynamaya çalışıyordu ve ben fazla gergindim. Hatta uzun zamandır olmadığım kadar.. Böyle.

Sabahları babanneye bırakılma faslında, arabanın camını açtığında "Can artık kış geldi, camı açmayalım, olur mu?" diyen babasına "Ama daha kış gelmedi ki, sadece sonbahar geldi" diye yanıt veriyor..

Eve gittiğimde "Seni gördüğüme çok sevindim, sen beni gördüğüne sevindin mi?" diye soruyor oğluş. Yüzümde güller açıyor anında..

Doğa: Anımsadığımız ama tanımlayamadığımız bir sözcüğe dönüşecek bir gün..

2009-10-12T09:58:00.000+03:00

Herşey gelip doğa'nın dengesini hızla bozmaya devam ettiğimiz gerçeğine düğümleniyor şu sıralar.

Bir hayal kurmuştuk, gerçekleştirmek için dev bir adım attık. Sonucunda; hayal ettiğimiz yerleri, bizden önce yanan ampullerin aydınlattığı(?!) gerçeğiyle suya düşürdük hayalleri. Ege'nin göbeğinde kocaman bir liman yapılacakmış. Aliağa'nın düşürdüğü gölge yetmezmiş gibi, şimdi yenileri eklenecek o lekelere. Parsellenen araziler çoktan sahibini bulmuş, söylemeye gerek yok. Bizim düşlerimizi süsleyen cennet, pek yakında cehennemden beter bir endüstrileşmenin içinde bulacak kendini. Öte dünyada cennet vaadleri sunanların, bu dünyayı bu kadar büyük bir hızla cehenneme çevirme gayretleri nasıl anlamlandırılabilir? Cennetin de cehennemin de burada, yaşadığımız hayatta olduğunu anladıklarında, kendilerine kurdukları altından sahte cennetin kapıları üstlerine üstlerine gelir mi acaba?

---

Can hasta. Grip. Dün akşam eşimle konuşuyorduk, nedenini niçinini. Bu yıla kadar nezle dışında hastalık geçirmeyen oğlumuz, üstüste hastalanmaya başladı çünkü. Ben "kanserden korkarken, hepimiz gripten öleceğiz sonunda" dedim. "Öyle bir hızla değişiyor ki bu virüsler. Onlar tüm bu kirliliğe çabucak adepte olabiliyorken, bizim vücudumuz aynı savunma yöntemleriyle cevap vermeye çalışıyor" diye ekledim. Eşim "Hayır, bizim vücudumuz eskisinden de zayıf, yediklerimizden, içtiklerimizden, yaşadığımız çevreden" dedi.

Peki ne olacak dediğimizde, yanıtsız kaldık bir kez daha..

---

Cumartesi akşamı, o kadar halsizdi ki Can. "Anne ben çok yoruldum" deyip kucağıma koydu başını. Sonra gözü salonda duran tabloya ilişti. Ağaçlar içinde minik bir kulübe, bir göl kenarı manzarası. Gözlerini güçlükle aralayıp sordu ve hemen arkasından da yenik düştü uykuya "Anne, neden kuşların yuvalarını kesip ev yapmışlar?". "Ah bir bilsem" dedim. Bir bilsem.

Bu sıralar hayvanların ne yiyip içtiklerine, nerede yaşadıklarına takmıştı kafayı Can. Kuşların ağaçlarda yaşadıklarını söylediğimi de hatırlıyorum. Bu bilgiyi böyle bir cümleye bağlayabilme yetisi insanda 2,5 yaşında var olabiliyorken; Neden? neden? neden?

Unutmamak İçin..

2009-09-24T09:53:00.000+03:00

Arada derim, "Hadi oğlum, gel sohbet edelim.." Benim gibi sen de keyif almaya başladın bu işten. Sohbetin bir yerinde "Oğlum çok büyüdün ama artık sen yaa.. Ben seni evlendireceğim artık" dedim. Sen de dedin ki "Hadi giy o zaman gelinliğini." Nasıl yani dememe fırsat vermeden "Ben de damat oldum, hadi dans edelim" dedin. "Olmaz" dedim "ben anneyim. Sana uygun tatlı bir kız bulalım"

Yanıtı duyunca çok şaşırdım, elimde değil.. "Ama anne, biz seninle çok güzel sohbet ediyoruz, ben seninle evlenicem"..

♥ ♥ ♥ ♥ ♥

En çok güldüklerim:

- Havayi Eşek (Hava-i Fişek)

- İngilizce Anahtarı (İngiliz Anahtarı)

- Yelek Lastik (Yedek Lastik)

İkinci Durak: Eski Foça

2009-09-24T09:35:00.001+03:00

Uzun bir aradan sonra yazmak zor. Blogspot izin vermedi tatil günlüğümü tamamlamama :)

-Kaldığımız villanın ismine bayıldık-

-"Anne bu Ege neden bu kadar taşlı?"-

-Yorum yapamıyorum, özledim..-

-Neden aşık eder beni kendine

nerede görürsem göreyim bu Arnavut Kaldırımı?-

-Bazı yerler güzeldir,

ama gecesi büyüleyicidir.

Küçük Deniz o yerlerden-

-Eski Foça'nın kurtuluşuna denk geldik

Çocukluğumdaki törenler tadındaydı,

dükkanını kapatıp töreni izlemeye koşan esnafları gördüm-

-İçtiğim şarabın tadı damağımda kaldı-

Eski Foça ile ilgili daha çok yazmak isterdim. Ama o sıcaklığı veremem diye korkuyorum kelimelerimde. Gidip görmeli, mutlak balık yenmeli.. Kokoloz Kafe'de huzurlu bir sakızlı kahve keyfi yapmalı. Karataşa basmadan dönmek mümkün mü bilemem ama bol bol adımlamalı bu şirin beldeyi, nasılsa her adım huzur garantili.. Karataşa basmadan da dönmemeli :)

-Dönüş yolunda Çandarlı. Mutlaka gidilecekler listesindeydi, şimdi ilk fırsatta gidilecekler listeme taşıdım :) -

-Yol lokantalarını severim. Hele de Dikili'deki Fatma Ana'nın Yeri gibi özenliyse. Çocuklar için herşey düşünülmüştü + yoğurdu ve sac kavurması enfesti :)-

Dönmemek Üzere Gitmeli.. İlk Durak: Seferihisar

2009-09-15T10:02:00.001+03:00

Heyecanımızı da alıp çıktık yola.. Önce yüreklerde, sonra bakışlarda pırpır ediyordu Ege.. Yol boyu keyifli molalarla şenlendik. Heyecanın asıl kaynağı, nerede kalacağımızı, hatta nereye gittiğimizi bile bilmeden çıkmış olmaktı yola. Özdere'ye gidecektik, sonra içgüdeleri sağlam bir kova erkeği "sola değil sağa sapalım buradan" dedi ve Seferihisar'a çıktı yollar.

Sığacık muhteşem bir gün batımıyla karşıladı bizi.. Ve pırıl pırıl deniziyle. Akdeniz'den çok Ege'yi sevişimiz boşuna değil dedirtiyordu denizin rengi.

Sürprizle başlayan tatilimizin en şaşırtıcı yanlarından biri de kaldığımız tatil köyüydü. Cennet nasıl bir yer hayal et deseler, sanırım böyle bir yer olurdu hayalim. Doğayla uyumlu bir tesisin nasıl kurulacağı dersi verircesine, üzerine konumlandırıldığı kayalıklara en ufak bir müdahalede bulunmadan bize gizli cennet köşeleri sunan bir yer burası. Tahmin edileceği üzere Türklere değil, Fransızlara ait bir yer. Seferihisarlılar'la konuşurken öğrendiğimiz kadarıyla, burası geçen yıla kadar Türk misafir kabul etmiyormuş. Yeni belediye başkanının koyduğu kurallar gereği, bu sezon Türkler de gelebilir olmuş.

Tatil köyünün kendine ait bir plajı yoktu, fakat hemen yanındaki halk plajında deniz keyfi muhteşemdi. Gittiğimiz dönem dolayısıyla oldukça tenha ve konforluydu üstelik..

Denizin rengini, berraklığını ve ışıltısını yansıtabilecek bir fotoğraf olabilseydi keşke..

Ya da kumların keyfini..

Ya da parlak taşların denize düşerken çıkardığı sesi..

Zeytin ağaçlarının kokusunu da getirebiliyor olsaydım yanımda..

Ya da o sükuneti..

Gözlerimizden saçılan ışıltının tek bir zerresini..

Biz 3 beden getirdik bu şehre.. Gerisi orada kaldı, nilüferlerin arasında. Aklımız, yüreğimiz, benliğimiz...

Şimdi başımızı iyice döndüren rüzgara inat, orada delice dönüyoruz belki..

Belki en keyifli resimlerimizi yapıyoruz, gördüğümüz güzellikleri yansıtabilir miyiz telaşıyla..

Olmuyor.. Kağıtlara konulup taşınamıyor yaşananlar.. Hepsi kalıyor.. Ve dahası.. ve dahası.. Ve.. ..................................

-Teos surları içerisindeki evlerden-

-Çamlık mevkii Teos Park

Girit mutfağı(Kokuları burnumdan gitmedi)-

-Teos'tan geriye kalanlar-

-Teos sur içi evlerini gezerken-

Ya şundadır ya bunda.. Helvacının kızında..

2009-09-04T16:43:00.002+03:00

Sarıyer'de Pazar Keyfi-BAHÇELİ BİR EV İSTİYORUM :(

2009-08-31T16:03:00.000+03:00

Sakallı Dede, Bıyıklı Dede ve Mıstık

2009-08-31T13:18:00.000+03:00

-sakallı dede-

-bıyıklı dede-

-mıstık-

Ramazanda Şile Harikadır :)

2009-08-28T16:47:00.001+03:00

Yolda bir "Mola". Denizkızı ve Can

Hava güzel :)

Can mutlu..

Kumlar harika

Babanne ve dede yanında

Deniz berrak

Gün yorucu :)

Çizgiler, ne oyunlar oynuyorsunuz yine bana?

2009-08-25T10:43:00.000+03:00

Kalemin kağıtta bıraktığı iz gibi hayat, ne yana savurursak o yana giden. Kalem kontrolümüzde bir nebze, kağıtsa safi muamma. Yer yer kaygan; o zaman kolayca beliriyor çizgiler, kontrolse kaçıyor belki biraz. Yer yer pürüzlü; kontrollü, temkinli ama zorlayıcı.. Bazen rengarenk, üzerinde çizgiler beliren zemin, cıvıl cıvıl. Bazense çizgilerimizi göremeyeceğimiz denli siyah. Belki o yüzden 'Yazgı' diyoruz yaşadıklarımıza. Sadece, kalemin bizim elimizde değil, başkalarının elinde olduğu zannında hata.

Ben hayatı hep takıntılarla yaşarım. Böyle yaşamayı severim doğrusu. Takıntı dediğim, kelimelerim aslında. O kelimelere yüklediğim anlamlar. Ölüm, huzur, yalnızlık, sonsuzluk.. Belki daha onlarcası.. Zan da takıntılı kelimelerimden, belki sürekli altında kaldığımdan. Başkalarının sanı'larının bana bıraktığı sancılar yansıyor çizgilerime. Wittgenstein der ya hani "Bir aslan konuşabilseydi, onu anlayamazdık". Peki benim bir farkım var mı aslandan? Bu denli yanlış anlaşılmak, bu denli anlaşılamamak başka hangi cümleyle açıklanabilir? Ve işte, bir aslansam ben, asıl anlaşılmayı beklememde değil mi hata? Kim görebilir ki dünyayı benim gözlerimle; benim gördüklerimi görmemişken hiç. Hiç!

Keşkelerime yenilerini ekleyip gidesim var bu hayattan. Başka keşkeler de eklememek için. Keşke kadar ekşi bir kelime var mıdır? Onun kadar yüz buruşturan? Keşke buruşan tek yüzüm olasaydı keşkelerime keşkeler ekleyerek yaşarken.. Beynimde sahneler dönüyor. Böyle zamanlarda sanki hafızama kayıtlı tüm görüntüler, kesik kesik, kesit kesit geri geliyorlar. Bir el sıkıca kapanıp içinde kalan bir kağıt parçasını buruşturuyor işte, el açıldığında içindeki kanı görüyorum ve hatırlıyorum kağıda yüreğimi sardığımı. Anlıyorum, canımın neden bu denli acıdığını. Bitmiyor. Dinmiyor. Böyle zamanlarda sığınacak bir ben kalıyorum bana. Nasırlarıma nasırlar ekleyerek dönüyorum hayata.

Bu ben miyim? Ben bile tanıyamıyorum.

Dede, Baba ve Can

2009-08-21T10:39:00.002+03:00

HAFIZAYA ALMALI

2009-08-20T09:05:00.005+03:00

1
Haftasonu 4 minik erkek görüştü yine : Mert, Çağan, Umut ve Can. Can'ın buluşma boyunca bir kez bile ağlamaması beni çok mutlu etti.
Filiz herbirine küçük uçaklar almıştı gelirken. Eve döndüğümüzde Can : "Anne, bu en iyisi hatıra olsun" dedi. Ne hatırası diye sorduğumda "Filiz teyze hatırası" diye cevap verdi. Hatırnazlığı da öğrendin ya, daha ne demeli sana bilemiyorum :)

Ayrıca buluşma sonunda kıvırcık saçı sevmediğini de öğrenmiş olduk :)

2
Dün akşam eve geldik, akşam yemeği yemediğin için sana uyumadan birşeyler yedirebilme derdindeyim. Tam yemeğe başladın, minik bir sineğin oyuncak sandığına girdiğini gördün. Hemen sandığın başına gidip, sineğe seslendin "Sinek çık ordan, oyuncaklarımla oynama. Onlar benim oyuncaklarım" Bir süre uğraştıktan sonra sineği oradan çıkarmayı başardın. Sonra yanıma geldin, ben de fırsat bu fırsat deyip "Sinek, bu Can'ın maması. Buraya gelme, Can hepsini yiyecek" dedim. Can: "Ama sineklerin ağzı yok ki" diye karşıladı bu atağı. Ben de "ağızları var ama küçük" dedim. Karşı atak yine gecikmedi "Onların büyük ağızları yok, benim mamamı bitiremezler ki" Ben niye halen seni kandırabileceğimi düşünüyorsam. Neyse, sonuçta yemeğin hepsi bitti..

Sinek mevzusu devamında, bu kez "Anne atlar konuşmaz. Peki ne yapar?" diye sordun. "Kişnerler" dedim, taklid ederek.

C: "Pekiiiii atların ayakları var mı?"

B: "Evet 4 tane ayakları var, ama elleri yok"

C: "Atların elleri olsaydı, böyle kiraz koparıp yerlerdi"

B: (Bu nerden çıktı şimdi yaw diye düşünerek) "Evet oğlum yerlerdi"

C: "Anne peki neden atların elleri yok, onlar nasıl kiraz yiycek?"

B: (Hmm, eller bir tek kiraz yemeğe yarar zaten) "Oğlum daha hızlı koşabilmek için onların 4 ayağı var, elleri de yok" dedim.

Haftasonu eşim şehirdışındaydı. İlk kez babasını görmeyeceği 2 gün olacağından ön hazırlık olarak Kenan "Oğlum, ben 2 gece Bursa'da olacağım. Evin erkeği sen olacaksın, annene sahip çıkar mısın?" dedi. Çok mutlu oldun böyle bir sorumluluğu taşıyacağın için. Haftasonu boyunca da "Sen bu evin neyisin?" dedikçe gururla "Erkeği" diye cevap verdin. Sonra da "Ben anneye göz kulak oluyorum" dedin

İyi anne olmak değil derdim

2009-08-11T10:41:00.002+03:00

İyi bir insan olmak derdinde değildim hiç, yaptıklarımı iyi olmak adına değil, öyle daha huzurlu olduğum için yaptım hep. İyi bir insan olmak değil, huzurlu bir insan olmaktı hep amacım. Huzurum iyilikle çakıştığı sürece ‘iyiydim’. Kötülükte huzur bulanlardan olmamam kâfi dedim yürürken.

İşimde çok başarılı olmak gibi bir amacım yok, olmadı da hiç, okulda da böyleydim. Hiçbir zaman başarma hırsında olmadım. Kariyer basamakları denen şeyin yanından bile geçmek anlamsızdı benim için, işim hep dümdüz bir yol olsun istedim. Ayağıma dolanan bir şey olmasın kâfi.

İyi bir dost olmaya çalışmak hep sahtekârlık gibi geldi bana, ben ancak kendim gibi olabilirdim zaten. Dahası, aldatmaca olurdu. Bu yüzden ancak gerçek dostlarım kaldı yanımda zamanla. O da kâfi dedim, yürüdüm.

İyi bir eş olmaya çalışamazdım, bu yüzden hep aşık kalabileceğim kişiyle evlendim. Kâfi geldi, yürüdüm.

Derken anne olmak mevzusu oldu bahis. Zurna zırt dedi işte burada. Hadi, sıkıysa ‘iyi anne’ olmaya çalışma şimdi. Hadi, sineye çek yaptığın tüm hataları. Sanırım ben en çok burada bocaladım. Çünkü bilmiyordum ki ‘iyi anne’ nasıl olunur. Yapmadıklarımda eksik kalıyor, yaptıklarımda fazla geliyorum. Sonra başa aldım döngüyü, dedim uğraşma boşa, iyi insan olmasın varsın, huzurlu olsun, huzuru iyilikte bulsun kâfi. Böyle bıraktım işte ben, iyi anne olma derdimi. Çırpındıkça batmaktansa, dingin ve huzurlu uzanmayı tercih ettim. Olduğu gibi olsun, olduğu gibi kalsın yeter dedim. Bilmem geldi mi kâfi? Ben yine de yürüdüm.

Zülfü Livaneli..

2009-08-10T09:45:00.003+03:00

Uzun bir aradan sonra "Merhaba" dedi ve başladı Zülfü Livaneli. Benim için bir ilkti. Hayal kırıklığına uğramadım. Harika bir konserdi. Karşımızda bize tarihten kesitleri aktararak şarkı söyleyen gerçek bir sanatçı vardı. Konserden notlarım:

- Orkestra muhteşemdi. Konserde olmanın tüm ayrıcalığını yaşatır cinsten. Halil Karaduman beni Kanun sesine bir kez daha aşık etti. Tek kelimeyle muhteşemdi.

- Yaşar Kemal'in konserin 4. şarkısı Mutlu Aşk Yoktur başlarken gelişi, gelişiyle herkesin birden alkışlamaya başlaması, Zülfü Livaneli'nin onu "Hoşgeldin Yaşar Abi. Bak herkes ezan okunurken susuyor, ben sen gelirken susuyorum" diyerek selamlayışı ve ardından "Sus söyleme, birşey söyleme artık" diyerek şarkıya girişi unutulmaz anlardandı. Tabi arka tarafta, kim olduğunu anlayamadığım(büyük ihtimalle konser güvenlik ekibinden birileri), bu cümleyi yuhalayan bir topluluk olduğunu da eklemeliyim.

- Konsere giderken 3 şarkı tuttum yine, benim için söylenecek :) Bu, konseri çok keyifli hale getiren birşey. 2'si bingoydu zaten: Kan Çiçekleri ve Sevdalı Başım-insan kusurum-, 3. şarkımsa(Yalnız İnsan) ne yazık ki -beklediğim gibi- yer almadı konserde.

- Konserin başında, "Önde çok tanıdık yüzler görüyorum, ama biliyorum ki arkada can dostlarım var" diyerek başladı konsere.

- Anlattığı fıkra gülümsetti, daha fazlasını söylemeye varmadı dili. "Tavşan ormanda kaçıyormuş. Demişler 'neden kaçıyorsun?'. Tavşan 'bütün filleri topluyorlar' demiş. 'İyi de sen fil değilsin ki' demişler. Tavşan 'Ama ispatlaması çok zor oluyor' demiş"

- Her zaman duygulanırım da, bu kez Yiğidim Aslanım eşliğindeki Uğur Mumcu görüntüleri daha bir sızlattı nedense içimi.

- Dolunay, açıkhava sahnesi üzerinde bize kıyak çekti. Bütün konser dolunayı seyrettim :)

- Konsere girerken yaşadığımız eziyete yüklenecek anlam çoktu da, es geçmeyi tercih ettim. Koskoca açıkhavanın ana girişini kapatıp, yan girişlerden seyirci almak hangi aklıevvelin fikriydi merak ettim. Tam konser zamanı, açıkhavanın önündeki ne inşaatıdır bilemedim. Neyse deyip geçmeli elbet de, üstüne bir de konser girişinde tüm sulara el koyup içeride minik bardakla Ha.mi.di.ye suyunu bi liraya satınca eloğlu, gıdıklıyor işte..

Akçakoca

2009-08-03T15:58:00.008+03:00

Cuma günü karar verdik, kalalım haftasonu dedik. İstikamet: Akçakoca. 2 güne neler neler sığar dedik, haklı çıktık..

Akçakoca'nın içindeki modern camiye, Ceneviz Kalesi'ne, özellikle de dilek kuyusuna bayıldık.

Son yağmurda sel'in ciddi zarar verdiği parkura aldırmadan, kucağımızda Canla taşlardan hoplaya, zıplaya, tırmana ine, orman içi patikadan yaklaşık 20-25 dakikada Aktaş Şelalesi'ne vardık. Can çayın içindeki taşlarda "Anne dikkat et, düşersin, kafan kırılır, sonra da kanar" diyerek uyardı beni, sanki kucağımdaki kendi değilmiş gibi. Yağan yağmurlarla yumuşayan toprakta yürürken her kaydığında "Can az daha aşağı uçıyordu, anne kucak et" dedi. Yol boyunca çok keyif aldık, "Cennete giden yolun kendisi cennettir" sözünü doğrularcasına. Bu yolu başarıyla tamamlayıp geri döndüğümüzde, bizi Mancarlı Gözleme ve enfes köy ayranı bekliyordu. Hele burada içtiğimiz yorgunluk çayının tadına doyamadık..

-Akçakoca merkezdeki güzel cami-

-Ceneviz Kale'sinden kadınlar plajı-

-Deniz Kızı Dilek Kuyusu-

-Yorumsuz-

-Serseri Dansı-

-Mutluluk-

-Macera başlıyor-

-Mutlu son-

-Pat pat denen minik traktörcük-

-Karadeniz-

Aykırı Güvercin

2009-07-31T09:38:00.005+03:00

Fotoğraf : Fotokritik - towmusic

Yan tarafımdaki duvarın ardında yeşillikte birikmiş güvencinler. Hepsi sanki kaybettikleri birşeyi arıyormuşcasına büyük bir kararlılıkla eşeliyorlar toprağı. İçlerinden biri, sıkılıyor bu arayıştan, belli. Uçup yanıma geliyor. Merakla izlemeye başlıyorum. Kaldırımda ilerliyor, arada gagasını vuruyor yere. Dikkatle bakınca görüyorum yerdeki çekirdek kabuklarını. Kaldırım boyunca çekirdek çitleyerek ilerlemiş bir yurdum insanının izlerini takip ediyor bu çekirdeksever kuş. Herbir kabuğun içinde kalan son kırıntıyı da kendi payına ayrılmış sayıp veriyor hakkını. Bir süre gülümseyerek izliyorum bu güvercini. Bir duvarın ardında halen kaybettikleri şeyi bulmaya çalışan güvercinlere bakıyorum, bir de bu keyfine düşkün aykırı güvercine. O sırada biraz daha irice bir güvercin gelip konuyor kaldırıma. Önce seviniyorum, bir tane daha varmış içlerinde diyerek. Çok geçmeden anlıyorum bu gelenin sürübaşı olduğunu. Bir süre izledikten sonra işe yarar birşey yapmadığına kanaat getiriyor olmalı ki, yanaşıp uyarıyor sürüye dönmesi için benim aykırı güvercinimi. O da çaresiz boyun eğiyor bu uyarıya. Yine düşünceler alıyor beni. Güvercinler arasında bile aynı işte herşey. Sürübaşı gelip toparlıyor birer birer duvarın ardına geçenleri. Oysa duvarın ardında bambaşka keyifler var. Çoğu güvercinse, başını bile kaldırmadan, duvarların farkında bile olmadan bakıyor işine. Sürübaşı memnun onlardan. Kanatlarını azıcık fazla açanın başında bitiveriyor hemen. Duvarın ardına geçmeye yeltenenin yanına uçuveriyor. Sırf gagası azıcık daha büyük diye hak görüyor bunu kendine. Daha acısı ise itaat. Aykırı olan da, sürüden olan da mutlak itaatte sonunda.

Not: Bu bir mola yazısı. Ve işte yeniden, sürübaşıma selam, çalışmaya devam.

İster öyle ister böyle

2009-07-27T14:15:00.007+03:00

Sulu boya resme başlamadan önce, mutlak tek tek renkleri kağıda serpiştirirsin. O gün hangi rengi en çok beğendiğine karar verirsin. Benim de hangisini beğendiğimi sorarsın mutlak "Anne sen maviyi seviyo musun? Hangi maviyi seviyosun? Koyu mavi mi açık mavi mi? Can say(r)ı seviyo. Sen seviyo musun?"

En çok sevdiğin şey araba çizmek. Yuvarlaklar çiziyorsun bol bol, sayfalar dolusu.

Çizdiklerini anlatıyorsun. Düz bir çizgiden yollar, çiçekler, dalgalar hayal ediyorsun. Kağıt üzerinde de hayallere sınır yok, bunu çok iyi biliyorsun.

Bazen gözlük gibi tanıdık ayrıntılarla beziyorsun çizdiğin suratları. Kulakları çizmeyi nedense hiç unutmuyorsun.

Sana garip gelen şeyler, hoşuna gidenler mutlak kağıt üzerinde yerini alıyor günü gelince. Örneğin yumurtanın içinden civciv çıkması sana garip gelmiş olmalı ki, geçenlerde bir civciv çizip kanadıyla ayaklarıyla bir yumurtanın içine yerleştirdin. Bu resimleri tüm ayrıntılarıyla bana anlattığında, elimde değil şaşırıyorum halen. Oysa hiç yumurta içinde civciv görmedin sen. Böyle hayal etmiş olmalısın. Kafasını neden çizmediğiniyse allah bilir.
Bu da, dün özgürlük parkında gördüğümüz kirpi :) Ağzı, burnu ve kulaklarını çizdiğini iddia ettin içine. Bir de tabi dikenlerini. Tam çözemedim ama, sanırım Kirpi Kiki kitabında top gibi yuvarlanan kirpiyi hatırladığın için böyle iç içe daireler çizdin.. Çünkü gördüğün resimlerde de ilk dikkat ettiğin şey onun hareket edip etmediği. Örn. bir araba resmi gördüğünde, "Anne bak tekerlekleri dönüyor. Yani gidiyor", ya da "Anne bak bu köpek koşuyor" vb. açıklamalar yapıyorsun. Bu kirpi de yuvarlanıyor işte. Belki ondan karışmış gözü kaşı birbirine :)

Fırça darbelerinin kağıtta bıraktığı izi görür görmez hemen aklına izlediğin havai fişek gösterisi geldi. Bütün sayfayı bu şekilde boyadın. Ve harika bir havai fişek resmi yaptın..

Senin yaşadıklarını, gördüklerini kağıda dökerkenki heyecanın çok hoşuma gidiyor. İçinden hikayeler çıkan o büyülü çizgilere senin gibi ben de bayılıyorum. Tüm coşkuna da ortak oluyorum. Belki de bu yüzden bu kadar severek resim yapıyorsun, bilemiyorum.

Sadece, hep böyle içinden hayaller ve hikayeler taşmasını diliyorum...

Dört Ayaklı

2009-07-23T09:06:00.003+03:00

Sabah sabah kafamda sorular dolanıyor?

2 ayaklıların başka 2 ayaklılardan türlü zulüm gördüğü bu ülkede, kim bilebilir ki 4 ayaklıların çektiklerini?

Neden 4 ayaklılarla uyur Tantavi parkında her gece o 2 ayaklı? Sokak 4 ayaklıları gibi yaşayan sokak 2 ayaklıları da var.

Ve 4-4lük evlerde yaşayıp 2 dirhem 1 çekirdek, 2de 1, 2 ayaklı 4 ayaklı aldırmadan zulmederken 4 köşe, 2 paralık "ayaklar altına alınasıca gerçek ayaktakımı" var bir de..

Kafam karıştı.
Şimdi siz söyleyin bana, kimin 2 kimin 4 ayağı olduğunu..

Ölüm Üzerine..

2009-07-21T14:02:00.009+03:00

Bir arkadaşımla konuştuk bugün uzun uzun, yakınlarında peşpeşe gelen ölümlerin ardından. Bizde hep teselli edilir yakınları ölenler:

"Allah çektirmedi"

"Sıralı ölümdü gitti"

"Allah sabır versin"

"Hayat devam ediyor"

En klasiği "Başınız sağ olsun" bile yine kalanlar için hayatın devam ettiğini söyler aslında. Deseler ki, herşeyi yaşadığın gibi üzüntünü de yaşa dibine kadar.. Mesela "gitti gelmez bir daha" deseler. "Neleri yarım bırakmıştın ona dair" deseler bize. Mesela "onu en son ne zaman görmüştün?" diye sorsa biri. "Bu acını gömme sakın onunla, neler öğretir bu acılar bize" dense örneğin.. Gidip ölümüzün başına, dualar bir yana, konuşsak mesela onunla. Sevdiklerimiz gittiğinde, karşısına geçip konuşabilecek yüzü bulabilsek; o denli yoğun yaşayabilsek ilişkilerimizi. Son bir an, başımız dik durabilsek karşısında, zamanında başımızı omzuna yasladıklarımızın..

Bir ölümden ne çok yaşam dersi çıkar. Nasıl törpüler bizi; hırslarımızı, kavgalarımızı, küskünlüklerimizi, hatta hayallerimizi bile ne denli anlamsız kılar birden bire. Mutlu olmaya çalışmak işte sadece hayat, gerisi ne denli boş. Biri öldüğünde ilk aklıma gelen şey son günlerde çok kızdığım, sinir olduğum, beni strese sokan, günümü zehir eden saçma sapan şeyler olur. Hayatı bu kadar boşuna yaşadığıma, değerinden çok fazla yer verdiklerime hayıflanırım. Asıl değer vermem gerekenleri ıskaladığıma.. Kendi kendime, yukarıda yazdığım "acımasız(?)" sözleri söyler, "zalim(?)" sorular sorarım. İz bırakarak onulur benim yaralarım. O izler doldurur belki de hayatımda açılan boşluğu. Ben "teselli" versem kendime, hiç iz kalmasa gidenlerden bana, boşuna olur tüm paylaşılanlar.

Bir de gidenin acısını kalanlarla paylaşmak kısmı vardır işin. Neden bilmem, sanki cenaze evi mahşer yeri gibidir hep. Sanki mahşer günüdür de, ölesiye kalabalıktır o evler. Sanki mahşer günüdür de, ayan olmuştur herşey, ne gizli kalmıştır, ne sahte ne de yalan. Yalandan ağlanmaz, yalandan ağlayanın gözyaşları 'sırıtır'. Rol yapanlar gözle bile seçilir o kalabalıkta. Kötüler sanki daha kötüdür o günlerde. Sözleriyle gözleriyle ayan olurlar.

Ama acısını paylaştıklarım, acımı paylaşanlarla bambaşkadır. Onlarla hiç yakınlaşmadığım kadar yakın olurum, yüreklerine dokunuyoruşum gibi tutarım ellerini. Hiç o kadar sıcak olmamışızdır birbirimize belki de, hiç öyle sarılmamışızdır. Yürekler ellerde, karşılıklı sunuluyormuş gibidir. Giden, kalanları görünmez bağlarla daha sıkı bağlar birbirlerine.

Ve ölüm, bize nice yaşam dersleri verir de gelir..

Ve ölüm, katar yanına sevdiklerimizi an gelir..

ve ölüm, kim bilir hangi gün, ansızın çıkar gelir..

Hayalperest

2009-07-20T13:31:00.004+03:00

(Fotoğraf: Fotokritik-Deniz Özharar)

Cumartesi akşamüzeri İstanbul'da günbatımını izlemeyi en çok sevdiğim yerlerden birine gittik: Fenerbahçe Yat Limanı'na. Can büyüdüğünden beri hiç gitmemişiz buraya, resmen bayıldı. Uzun süre bankta oturup yatları seyretti. Sonra birden

"Anne, bizim de bir gemimiz olsaydı, binip Akdeniz'e giderdik" dedi.. Akdeniz özlemi tavan yapmış durumda :) Can resmen Akdeniz hayalleri kuruyor artık..

Ben de:

"Peki oğlum, ne yapmak isterdin Akdeniz'de" dedim.

"Bir köpek alırdık, ona bakardık" dedi. Bu yeni bir hayal, ilk defa köpek istediğini söylüyor.

Ne diyelim, hayallerin bol olsun oğlum..

Bu Sabah..

2009-07-17T09:16:00.004+03:00

Sabah erkenden uyandın. Ben aceleyle ütü yapmaya çalışırken salondan en sevdiğin arabalarını alıp geldin yanıma, oynamaya başladın. Sonra
"Hadi sen de gel" dedin.
Ben de "Ama servise yetişmem gerekiyor. Eğer servisi kaçırırsam otobüsle işe gitmem gerekir, o zaman da çok yorulurum" dedim. Sonra birden ekledim "Ama sen beni Hadsın Horney ile işe bırakırsan, o zaman gecikmem"
"Olmaaaazzzz." diye bağırdın(ben tipik oyuncak kıskançlığı sandım önce). "Olmaaazzz bırakamaz. Hadsın Horney'in kapıları açılmıyoooo, bak.."
Tek sorun buydu, yoksa ben o arabaya sığabilirdim, sen o minik güzel arabayla o kocaman yolları aşabilirdin, beni işe bırakabilirdin.. Ah şu kapıları bir açılaydı.. Tüh..

...............

Ben çıktıktan sonra baban traş olurken de salona gidip direksiyonlu sesli oyuncağını açmışsın. Sonra oyuncağı babanın yanına getirip "Ben düşündüm, bu ev çok sessiz. Biraz ses olsun diye bunu açtım" demişsin.. İşte bu kadar. Ben neden o kadar düşünüp de bu kadar basit çözümler bulamam ki sessizliğime :)

Sana Kek Yaptım..

2009-07-16T09:43:00.004+03:00

Nurci'nin tavsiyesi üzerine internetten Caillou çizgifilmini indirdim. Can orada görüp, çikolatalı kek yapmak istedi. Dün akşam da yaptık kekimizi. Tarif birkaç tariften kopya çekerek, Can'ın çukaltalı yapalım talepleriyle birleşen uyduruk bir tarif. Sonuçta çukaltalı(aslında kakaolu ama Can öyle sanıyor), pemmezli ve havuçlu bir kekimiz oldu.. Can mikser kullanmak istemedi, o yüzden yumurta ve şekeri ben çırptım. Malzemeleri de ayrı bardaklarla hazırladım yanyana. Can sırayla bardaklardakileri ekleyip karıştırdı. Sonuçta enfes bir kek ortaya çıktı. Kekin bence tek kusuru, Can benim keki karıştırmama "Can kendi" diyerek şiddetle karşı çıktığı için, 1-2 yerde kalmış olan beyaz noktalardı.

Kek biştiğinde çabucak soğuması için camın dışına koyduk. Can heyecanla tadına bakak için bekledi. Sonuçta da 3 dlim keki hüpletti. Bize de "afiyet şeker olsun" demeyi ihmal etmedi..

İTİRAF: Yahu ben kek yapmayı hiç beceremem. Can nasıl bu kadar güzel bir kek yapabildi anlayamadım..

Neler neler..

2009-07-13T15:36:00.005+03:00

Moda'ya gittik haftasonu. Donduyma yemeğe.. Dondurmamızı yedik, iskeleye indik. Can denize bakmayı çok seviyor. Ya da akarsulara. Yine iskelede demirlerin ardından denize baktı, sonra başladı gevezeliğe :
"Bu deniz biyaz pis.. Kimse bu denize girmiyo. Can da bu denize girmiyo. Can akdenize giriyo."
Sonra evden görünen adaya bakıyor: "O deniz maymaya denizi. Ama o deniz pisti. Can maymaya denizine girmez"
------------
Cumartesi sabahı uyanır uyanmaz "Boyalarım nerde?" dedi. Kuru boyalarını verdim.. "I-ıh, açık boyalarım nerde?" dedi.. "Açık boyalar hangileri? Sulu boyanı mı soruyorsun? Yoksa kalem gibi olanları(ispirtolu) mı soruyorsun?" dedim. "Hayıııı.. Açık boayalarım. Sulu boya diil, kuru boya".. "Burada ya işte oğlum kuru boyaların..".. Bu bu şekilde bir süre devam ettikten sonra kıyamet koptu. Sonunda "Tamam oğlum, kahvaltıdan sonra dışarı çıkarız, istediğin boyalardan alırsın o zaman" dedim pes ederek. Sonuç: açık boya oyun hamuruymuş. Yani renklere dokunabildiği için açık boya demiş hamura.. O kalemin içinde değil ya..
------------
Sitede bir çiçek görmüş. "Nokta çiçeği"ymiş. Yani o öyle isimlendirmiş. İlginç bir çiçek, birbirine bitişik minik yuvarlaklardan oluşuyor. Şu sıralar onun resmini çizme gayretinde. Başarırsa kaydedeceğim. :)
------------
Dün akşam caddeye çıktık biraz yürümek için. Bir promosyon için getirilmiş üstü açık 1959 model Chevrolet İmpala gördük. Can bir süre inceledikten sonra "Can ona binecek" dedi. Olmaz oğlum vs. açıklamaları kar etmedi. Arabanın sahibi de yok yanında. "Anne, bi kerecik binecek.. Bi tanecik binecek.." demeye başladı. İşaret parmak da havada.. O tarafa gittik, bu taraf gittik, yok.. "Bi kerecik" deyip çduruyor. Bir türlü dağılmadı dikkati. Ben de en sonunda "Amaaan bindiricem walla" diyerek gittim. Baktım yanında organizasyondan biri gelmiş, izin aldık, Can direksiyonun başına oturdu. Bir süre kullandıktan sonra ayağa kalkıp "Anne tamam" dedi benim akıllı oğlum :) 59 İmpala da kullanmış oldu bu yaşında.. Gerçi arabanın karizmasına hiç yakışmayacak şekide "Can komik arabayı kullandı" olarak anlatıyor olayı ama olsun..
------------
Can kelimelerle oynamayı çok seven bir çocuk. Özellikle kendi kendine kaldığında kelimelerin başına sonuna birşeyler eklemeyi, harfleri değiştirmeyi vs. çok seviyor. Otoparkta duran eski bir arabayı gösterip "Anne bak, Hadsın Horney"(Arabalar filmindeki Hudson Hornet).. "Yanındaki de Hadsın Hordit, öbürü de Hadsın Horsit" diyerek gülmeye başlıyor..
Babasına bir gün Babi diyor, öbür gün Babik..
"Can'ın adı Dan" diyor bazen, bizi kandırıyor, en çok buna gülüyorum. "Adım Dan" dese hadi neyse, "Can'ın adı Dan" :)
------------
Cumartesi sabah sıcaklardan iyice rahatsız olmaya başlayan Can'ı biraz rahatlatmak için saçlarını 3 numara kestirdik. Adam gibi oturdu berber koltuğunda. Sonra da doktor kontrolü vardı. Aşısını oldu. Doktor fobimiz sona ermiş gibi görünüyor, aşı olurken bile ağlamadı. Boyu yine uzun, kilosu yine normalin üzerinde ama boyuna göre gerilerde çıktı. Sadece fiziksel muayene yapmayıp, bize her zaman çeşitli önerilerde buluna doktorumuz yine altın öğütler verdi.
"Origami yapmasını beklemiyoruz, ama yavaş yavaş kağıt katlamaya başlayın birlikte. Kağıtla kalemden hiç uzak tutmayın.. Boyamaması için eski takvimler vs. ideal"
"Bu dönemde, öğrenecek çok şey olduğunun farkına vardıklarından, yerlerinde durmak istemezler. Herşeye çok ilgilidirler ama hemen sıkılırlar. Yerlerinde duramazlar. Anne baba olarak en önemli göreviniz onu bir şeye uzun süre konsantre etmeye çalışmaktır. Fakat bunu farkettirmeden yapmanın yollarını arayın"
"Resim yaparken, siz de önünüze bir kağıt alın ve onun çizdiği şekilleri çizin. Ona mutlaka ne çizdiğini sorun"
"Bu dönemde yavaş yavaş anneye düşkünlüğü artacak ve babadan uzaklaşacaktır(erkek çocuklar için). Çünkü cinsel kimliği geliştiği için, babayı rakip olarak görmeye başlar. Fakat mutlaka baba-oğul saatleri yaratın. Çünkü babadan uzak dursa da rol modeli baba olacaktır. Anneye yakın olsa da anneyi değil babayı taklid edecektir"

Something Professional..

2009-07-10T09:07:00.001+03:00

Kusursuz Cinayet

2009-07-07T16:20:00.003+03:00

Sen,
İçimde yitirilmiş bir hayal,
dışımda kandırılmış bir hayat.
    -ne tam dışımdasın
    ne de içimde daima-
sen izler gözlerim ardında,
kayıp bir kıta(da)sın.
Gözlerim iki siyahi köle,
    -emrine amade-
Ve gözlerin iki sivri hançer
    -buyurgan, zalimane-
Ve işte ben,
olamıyor,
ne gözlerinle, ne de gözlerinsiz...
    -ne içimde ne dışımda
    ama hep beynimin kıvrımlarında-
Gözlerin,
tıpkı dolunay;
kaçamam büyüsünden,
kanarsam ışığına...
inen geceyle, usulca
dur, ve bak bana!
İşte dolunay
    -kanarım ışığıyla...-

Sabah

2009-07-07T16:18:00.001+03:00

Dün uyandım,
Toprağa kırağı düşmüş bir zamanda
Sonra seni düşündüm
Ellerin, kucağına kapanmış bir anda.
Günlerden neydi, aylardan neydi,
Hangi yılda hangi seher vakti?
Doğacağım bir zamanlar,
Öldüm geçenlerde bir gün,
Bir kız eline bir çiçek aldı
Yarın toprağa bıraktı onu
Bütün zamanlar yoktu
Tek bir zaman vardı yalnız: şimdi
beni düşünüyorum birtanem
Ve tabi ki seni
-Bütün zamanlar şimdi-

Ukde

2009-07-07T09:14:00.013+03:00

Ukde kalır,
Ukde, kalır
bağlandığı yerde
Sökmeye çalışırsın
kaskatı kesilir..
Durur öylece,
bir yere kımıldamaz
An gelir hissedilmez olur,
belki alışkanlık..
An olur hançer gibi, acıtır..
Hiç geçmez ama
birbirine sımsıkı geçen
o duygu yumağı..
An erir, gün erir, dün erir..
Erimez dünden kalan
-belki de odur aslında
beni de zaman zaman donduran-

2 Temmuz

2009-07-02T08:51:00.006+03:00

16 yıl önce yanan alevler, halen sönmedi. Söndüremedik. Yazık.. Ne yazık..

"...ölümü tastamam ezberledim de geldim,
dilimde bu buruk türkü tadıyla
bilmem ki burdan nereye giderim.
sonunda kendime bir top yangın edindim,
soluğumla besledim dudağımın ucunda.
ömrümün külüydü savrulan hep ardımda,
örterek yavaş yavaş bıraktığım izleri
yanmış bir günün sürüklenen kanatlarıyla.
koştum, durmadan koştum o küçük yangınımla,
adımın çaresiz kıyılarında kendi göğümü bulmaya."
(Metin Altıok'un Sis şiirinden..)

Moğollar halen çalıyor, her konserde.. Çalmaya da devam edecekler sanırım.. Hesabı sorulana dek demişlerdi ya hani..

Çok güzel..

2009-06-30T08:57:00.002+03:00

Can Akbük'teki otelde gördüğü piyanonun başına oturuverdi. Çok yakıştı bence oraya. Üstelik güzel güzel de çaldı. Çok mutlu oldum..

Bir of çeksem...

2009-06-29T11:49:00.007+03:00

"Anne, bu tatil çok güzel bişeymiş.. Yine gelelim.."

Cennet gibi Belek..

Bütün tatil boyunca kum adam olarak dolanan bir Can kuşu..

Yorgun bakışlar..

Gece animasyonlarının sonunda uykuya yenik düşen bir Can.. Bakışlardan belli..

Az sonra uyuyacak kucağımda..

Cennetten bir köşe Gökova..

(Sivrisinek cenneti de aynı zamanda. Halen geçmeyen 50 küsür ısırık! Oğlunu korumayı başarmış fedakar anne :) )

Ve cennetten bir başka köşe Didim-Akbük..
Parıldayan gözlerde yine yorgun bakışlar..

Velhasılkelam.. Tatilin özeti: 2000 km.. Cennet Belek, Cennet Gökova, Cennet Akbük.. Tadı damağımda bir Köyceğiz uğrağı.. Yanından geçip giderken "Can biraz daha büyüsün" diyerek cız'ırdadığımız bir Sarıgerme, Fethiye..

Kaçış Planı/Plansızlığı :)

2009-06-18T15:26:00.003+03:00

Cumartesi sabahın kör vaktinde çıkıyoruz yola.

İstikamet bile belli değil henüz..

Bildiğimiz sadece

Can'ın deyişiyle "Akdeniz, ileriiiiiii"

Bilmiyoruz henüz ama belki de Ege'den geriii...

Macera başlıyor

Belki de arabada yatacağız

Belki yollarda bitecek tatil

Olsun..

Gidiyorum ya..

O bile yeter

İstanbul'un dışına bir çıksam

hafifleyeceğim biliyorum

Y A Ş A S I N T A T İ L !

Yalan

2009-06-16T09:48:00.002+03:00

Anne ihmal ettiği 2 yaş kontrolünü düşünmektedir:

"Can, oğlum bu haftaiçi izin alayım da doktor amcaya gidelim seninle"
"Doktor amca ayağını acıtmış. Evde oturuyomuş. Biz ona gidemeyiz. Çünküü doktor amca yok"
"???!!!?"

Nereden çıktı şimdi bu?

Baba

2009-06-16T09:29:00.002+03:00

3 Yıl

2009-06-12T13:25:00.007+03:00

Dün evlilik yıldönümümüzdü. 3 yılı bitirdik. Bunun şerefine, yollar Anadolu Kavağı'na çıkardı bizi. Eşimin her zamanki kibarlığıyla "Gel şu büyük restorana gidelim istersen" teklifini, "Olmaz ben her zamanki gibi sandalların yanında oturacağım" yanıtıyla bertaraf edip köşemde yerimi aldım. Gün döndü gece oldu. Biz başbaşa seyrettik. Yine bir parça huzur aldık buradan, sonra gelip almak için bir parçasını da burada bıraktık.. Kıvrılan yollardan geçip, halasının cibinlikli yatağında çoktan uyumuş miniğimize kavuştuk.

Sabah Can efendi anne özlemiyle yanıp tutuşuyordu. Bırakmadı beni. Felekten çalınan bir gecenin bedeli, metrobüsle işe gelme çilesi oldu diye düşünüyordum metrobüs yollarını arşınlarken. Metrobüste en arkada, 65 yaşlarında, açık renk şapkalarını başlarına takmış çok tatlı bir çift oturuyordu. Hanfendi elinde kitabı, beyefendi elinde en zorundan Sudoku bulmacasıyla hemen esir aldılar bakışlarımı. 65 yaşına geldiğimizde böyle olabilmeyi diledim, yüzümde engel olamadığım bir sırıtmayla. Bu şekilde, boğazın güzelliği hanımefendinin güzelliğine karışmış, köprüyü geçerken, başını kaldırdı beyefendi bulmacasından. Ve ayakta duran tek bayana, bana yer verdi. "Kusura bakmayın, geç farkettik ayakta olduğunuzu" diye özür diledi yanına oturduğum hanfendi. Nedense, daha da mutlu oldum bu kibarlık karşısında. Metrobüsten inerken, uzun zaman sonra ilk kez gördüğüm, gerçek hanımefendi ve gerçek beyefendiye güzel günler diledim. Ne kadar mutlu olduklarına inanamadım. Böyle huzurlu yaşlanabilmeyi diledim yeniden yanlarından uzaklaşırken.. Metrobüs bedel değil, ödül olmuştu işte birden bire.

Güzel insanlar güzelleştirirler dünyayı. Güzel bakarsak, görebiliriz çevremizdeki güzellikleri. Mutlu olursak, mutlu da edebilirz belki.

Can Resim Yapıyor

2009-06-11T11:29:00.006+03:00

"Anne bak sana çiçek yaptım"

"Dede oturuyor. Yapmur yağıyor, dede ıslanıyor"

"Anne bak bak bu at oldu"

Can Konuşuyor..

2009-06-11T10:46:00.003+03:00

Ana Oğul

2009-06-04T09:52:00.001+03:00

Beni her akşam "Annneee sen ne güzel annessiinnn.. Sen ne tombik annesiinnnn" diye sev emi..

Taşınıyoruz..

2009-06-03T09:35:00.004+03:00

Uzun zamandır problemler vardı oturduğumuz evde. Çoğu "ev alma komşu al" sözünün haklılığını kanıtlar cinsten şeyler. Ama sadece o değildi sanırım. Neyse, şimdi kendi evimizden kiraya taşınma telaşındayız..

Bakınıyorduk bir süredir. Kayınvalidemin Can'a bakıyor olması, oturdukları siteyi çok seviyor olmamız, Can'ın bizim evi hiç sevmemesine karşın babannesinin evinde kendini tam "evinde" hissetmesi.. Kolladığımız fırsat sonunda denk geldi, sitede güzel bir ev boşaldı. Cuma günü Can'ı da alıp gittik bakmaya. Asıl onun kararı çok önemliydi benim için. Girer girmez "Aaaa, aynı ev" dedi. Olay bitti. Evi tuttuk. Bugün badana tamamlanacak. Biz toparlandık yarı yarıya. Cumartesi yolculuk. Mesafe 1 km.den az belki, ama sanki dünya değiştireceğiz. Öylesine heyecan, öylesine telaş, öylesine masraf..

Can'ın düzenli bir odası olamamıştı bu evde. Biraz bizim ihmalimiz, biraz iki ev arasında mekik dokuma halinde oluşumuz, "taşınınca" kelimesine endekslenmemiz belki.. Şimdi onun da telaaşı var. Bebek yatakları kalkacak, çocuk yatağı alınacak en arabalısından :) Belki herşeyi birarada yapamayacağız ama, Can daha şimdiden mavi duvarlar, kırmızı yatak diye sayıklıyor. En sevdiği oda, şimdi onun odası olacak. En önemlisi de inanılmaz aydınlık bir oda.. Bakalım, umarım bu akşam güzel mavi bir oda karşılar bizi.

Emzirme Yazısı

2009-05-28T11:22:00.002+03:00

Hikaye hikaye üstüne..

Ayça'nın ricası üzerine emzirme hikayemi de yazdım tam oldu :) Sanırım Ayça kendisi açıklayacaktır pek yakında bu hikayeyi benden neden istediğini. Sürprizini bozmayalım..

İşte bizim hikayemiz..

Mutluluk, ışıltı, şükran, bağlılık, teslimiyet, huzur..

Emzirirken bebeğimin gözlerinde, yüzünde hep bunları görürdüm. İzlemeye doyamazdım. Hatırladıkça bile gözlerim doluyor. O bakışı, dünyada hiçbir şeye değişemem sanırım.

2 yaşına kadar emzirdim bebeğimi. 6 ay sadece anne sütü verdim. 5,5 aylıktı, ben çalışmaya başladığımda. İlk 1 ay, işyerinde sağdığım sütler ve ek gıdalara alışma çabalarıyla geçti.
Ne zor şeydi işyerinde süt sağmak. Şanssızdım da üstelik, şimdilerde emziren annelerin kullanabildiği “doktor odası”nın taşınmasına denk gelmiştim işte. Toplantı odalarının kapılarını kilitleyip süt sağdım. Toplantıya gelen müşteriler kapıyı çalınca apar topar çıkıyordum odadan. Üstelik ben de müşteriye gidiyordum. Tuvalette süt sağmak zorunda kalıyordum kimi zaman. Sırf kesilmesin diye sağıyordum zaten, orada sağdığım sütleri atıyordum. Sonunda dayanamadım ve bıraktım sağmayı..

Ama korktuğum olmadı. Emzirme başlı başına bir mucizeyken zaten, üstüne bir mucizeye daha tanık olduk. Sadece akşamları emzirdiğim halde, ne sütüm kesildi, ne göğüslerim şişti. Yine adapte oluvermişti işte vücut. 2 yaşına kadar da böyle devam ettik mutlu mutlu.

Emzirdiğim için mutlu olmama sebep sadece emzirirken yaşadığım güzel duygular değildi elbet. Bu çok önemliydi, hem anne mutlu hem bebek. Ama, üstüne üstlük oğlum 2 yaşına kadar grip bile olmadı. Nezleden gribe geçmedi hiç. Ateşi hiç yükselmedi örneğin. Kışın bile sürekli dışarıda dolaşmamıza rağmen. Çok güçlü bir çocuk oldu hep.

Ben işe başladığımda, “terkedilmiş” hissetmedi kendini hiç. Emmeyi beklemek, anneyi beklemekle eşdeğerdi. Ve biliyordu emebileceği zamanı. Zaten hep zamana bağlı birşeydi çünkü bu. Yokolduğunda yeniden döneceğini hep bildiği birşey. Anne de öyleydi işte. Zamanı geldiğinde, yanında olacaktı. Saatle sıkı fıkı bir oğlum var şimdi. Zaman’ın ne demek olduğunu çok erken öğrendi o. Mesaiye kalmak zorunda kaldığım nadir zamanlarda, saate işaret parmak sallayan bir bebekti Can. Ne çok şey öğrenmiş emerken..

1 yaş kontrolünde doktorumuz gelişim adımlarını anlatırken, artık sizi sarılıp öpmeye başlamıştır demişti. Oysa ilk işten geldiğim gün Can’ın bana nasıl sarıldığını, nasıl öptüğünü görenler ağlamışlardı. Bu sadece anneye özlem değildi aslında. Anne emzirdiği sürece, çocuğa ait birşeyler taşıyor bence. Çocuğun güveninin bir kısmı annede duruyor örneğin. Emdikçe çoğalıyor çocuğun da güveni. Merhametinin bir kısmı da öyle belki. Örneğin ilk dişleri çıkmaya başladığında, ısırmaması gerektiğini öğrendi Can. Sevdiği birşeye zarar vermemek için çabalamayı.. Elinde bir güç vardı artık, onu kontrol edebilmeyi.. Her istediğinde ememezdi; isteklerini dizginlemeyi.. Daha neler öğrenmiştir kim bilir. Peki ya benim öğrendiklerim..

Emzirmek, hem anneyle çocuk arasında görünmez bir bağ, hem çocuğun gelişiminde muhteşem bir öğretmen. Şükürler olsun, bu duyguyu doyasıya yaşayabildiğim için. Şükürler olsun, emzirmenin huzuru tüm hayatımıza da yansıdığı için..

Ayçiçeği mi ayçekirdeği mi? Yoksa gündöndü mü adın?

2009-05-27T10:53:00.011+03:00

Gündöndü derler bizim oralarda.. Ben ayçiçeği derim hep. Küçüklüğümün dev çiçekleri. Onlar sarı sarı dizildileri mi, sıra sıra döndüler mi güne, aydınlanırdı benim de günlerim. Işığımdı onlar benim, sahte güneşimdi. O zamanlar bile üzülürdüm, sarı çiçekleri kavrulduğunda güneş aşkına.

Benim gündöndüleri bu kadar sevmeme sebep, babamdı aslında. Her yıl, sarılarını giyindi mi tarlalar, mutlak gidilirdi. O ayçiçeği sıralarının arasında mutlu mutlu gezilirdi. Sütlü sütlü bir baş koparılır, eve götürülürdü illa, en kocamanından. Orada, o çiçekler arasında aldım ben en güzel hayat derslerimi.

Daha hızlı koşabilirdim belki, ama geçemezdim babamı. Hem daha küçüktü adımlarım, hem de daha yabancıydım çatlamış toprağa. Tecrübe bu yüzden önemliydi işte.

Çok güçlü olabilirdim ama koparamazdım ayçiçeğinin başını. Çekmek yetmezdi sadece, büksen de olmazdı hatta. Zayıf yerlerinden çekmeyi bilmek, başka bir marifetti. Güç, kullanmayı bilmeyince güç değildi işte.

Ayçiçeği kocaman olsa da, yaprakları inadına sarı olsa da, boyu upuzun göğe ulaşsa da.. çekirdekleri küçükse, boşsa içi o dizi dizi göbeğin, yahut kabuğunun altında yeterince süt yoksa.. Yaramazdı. Ağır olmalıydı başı, bükük olmalıydı boynu. O zaman değerliydi işte.

Böcekler, çatlamış toprağın altına gider, orada illa bulurdu nemli kalmış bir yerler. Tıpkı ayçiçeklerinin kökleri gibi. Göründüğü gibi değildi işte hiçbir şey.. Toprak, çatlak olsa da, verimliydi hala. Sadece yüzüydü feda ettiği, yüreğini korumak adına.. Özünü korumak neydi, ben orada öğrendim baba.. Ben olduğum gibi kalmayı da senden öğrendim baba.

Kulağımdaki küpeler, senden yadigâr. Şimdi ben onları alıp sana mı takayım baba? Neden öğretmedin bana, ayçiçeklerinin kuruyunca ayçekirdeği olduğunu. Ayçiçeğiyle ayçekirdeği aynı şey değilmiş baba. Daha önce çiçek çiçek görünen dikenler ellerimi acıtıyor. Sen şimdi neden simsiyah oldun, neden böyle kupkurusun baba. Özünü verdiğin, suyunu verdiğin çekirdekleri çıkarmaya gücüm yetmiyor benim. Yoksa dizi dizi çekirdeklerinin de içi boşaldı mı baba? İnsan, girdiği gibi çıkardı hani her yerden? Kor yürekler buz olmazdı hani. Sen neden değiştin ki şimdi baba? Sen benim ayçiçeğimdin baba.. Sahte miydi senin de ışığın. Gözlerim kamaşırdı oysa.

Ben merhamet nedir senden öğrendim. Sabır nedir? Sükût nedir?.... Sükût-u hayal nedir? Sen bu adam değilsin ki baba. Eşelesem toprağını, nemli midir acaba halâ? Güneşe döndürebilir miyim yine eğilen başını? Gitsem o tarlalara yine, bulabilir miyim hayallerimin kırıklarını? Bir umut var mı acaba baba? Gelsem sarılsam sımsıkı, kor olur mu yine yüreğin..

Sarılamam ki baba. Gücüm kalmadı buna. Sabrım kalmadı baba. Umudum yok, inancım yok. Sen o adam değilsin, neden değiştin baba? Neden gittin bu kadar uzağa? Ellerimi uzatsam da dokunamıyorum artık. Aramızdaki duvarları sen mi ördün, yoksa ben mi baba?

Mavi Bir Mosikletim olsa..

2009-05-27T10:13:00.004+03:00

Mavi bir "mosiklet"im olsa.. Çelik jantlı.

Bir de "Tafa"m olsa, en bonusundan.. Elimde şekerim..

Daha ne isterim.. Daha ne..